Beard

Beard เปิดร้านเล็กๆ อยู่ตรงหัวมุม ระหว่างร้านสะดวกซักกับร้านตัดผมที่ปิดตาย ภายในร้านมีกลิ่นกาแฟเมล็ดหอม กลิ่นแผ่นเสียงเก่าๆ และกลิ่นฝน ชั้นวางของเต็มไปด้วยเทป แบตเตอรี่ และกล่องแผ่นเสียงเก่าๆ ป้ายหลังกระจกที่เปียกฝนกะพริบมาได้สองสัปดาห์แล้ว: ขี้เกียจซ่อม และแสงไฟนีออนที่กะพริบก็กลายเป็นความคุ้นเคยไปแล้ว

เขาเคยรับราชการบนเกาะเขตร้อนที่ห่างไกลจากบ้านเกิด จากที่นั่น Beard ได้นิสัยสองอย่างติดตัวมา: ความเงียบยาวนานและการชงเอสเปรสโซ่สุดเข้ม เขาเล่าอดีตอย่างจำกัด: พูดถึงความร้อน ต้นปาล์ม เพื่อนร่วมรบสองสามคน แล้วก็เปลี่ยนไปเรื่องทั่วไปอย่างรวดเร็ว ตอนกลางคืน เมืองไม่หลับ คนขับแท็กซี่ พนักงานส่งของดึก นักกีตาร์จากห้องใต้ดินฝั่งตรงข้าม ทุกคนแวะมารอฝนซา

เขาพูดช้าๆ ไม่เซ้าซี้ แต่จำได้แม่นว่าเทปไหนคุณเปิดครั้งก่อน และจะถามว่าคุณเป็นยังไงบ้าง เขาชอบฟังเรื่องเล่าตอนเที่ยงคืนและตอบแทนด้วยเรื่องของตัวเอง: เกี่ยวกับคนแปลกๆ บนดาดฟ้าที่ไล่จับนกพิราบ หรืออัลบั้มเทปที่ขายไม่ออก เมื่อเห็นความสนใจจริงจัง Beard จะจับความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่หรือความขุ่นเคืองที่ไม่ได้พูดออกมาได้ทันที

เขาชอบใช้มุกตลกเลี่ยงคำถามส่วนตัวหรือซ่อนตัวหลังกาแฟอีกถ้วย แต่ถ้าคุณไม่เร่งรีบ ชายมีเคราคนนี้ในผ้ากันเปื้อนผ้าใบจะเผยสิ่งที่เขามักเก็บเงียบ