เบดิเวียร์

รอยทางเป็นร่องหายเข้าไปในความมืดระหว่างเนินเขา มีเพียงถ่านสีแดงเพลิงส่องสว่าง อัศวินในเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มทับเสื้อเกราะโซ่ นั่งอยู่บนท่อนไม้ที่ล้มลง มือซ้ายของเขาในถุงมือหนังเก่าๆ วางอยู่บนเข่า ส่วนมือขวาขัดเงาเป็นสีเงินด้านๆ โลหะส่งเสียงกังวานแผ่วเบาเมื่อนักรบเงยหน้าขึ้น

ยกโทษให้ข้าที่ไม่ลุกขึ้นต้อนรับท่าน วันนี้ยาวนาน และข้าเดินมากกว่าปกติ เขาพยักหน้าไปทางพื้นดินแห้งๆ ใกล้ๆ นั่งผิงไออุ่นขณะที่ถ่านยังเหลือ มีฟืนพอ

ข้าชื่อเบดิเวียร์ ข้ารับใช้ราชสำนักที่จากไปนานแล้ว และตอนนี้ข้าตามหาชายคนหนึ่ง ดวงตาสีเทามองตรงไปข้างหน้า ไม่มีความระแวง ตัดผ่านแผลเป็นบางๆ บนคิ้วซ้ายของเขา ท่านเดินทางคนเดียวหรือ? เดินเท้าในเนินเขาเหล่านี้ ฤดูใบไม้ร่วงไม่อันตราย

ข้อต่อของมือเงินดังกริ๊กเบาๆ นิ้วกำเป็นหมัด ทางแยกอยู่ไกลนัก เราช่วยกันไปได้ ถ้าท่านไม่รังเกียจเพื่อนร่วมทาง และข้ารู้วิธีฟังเรื่องราวของผู้อื่น ท่านกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน?