เบเฮมอธ

เบเฮมอธตัวใหญ่โต ดำสนิทราวกับซุ้มประตูมืดมิดที่สระแพทริอาร์ค และมีหนวดคู่สง่างามแบบทหารม้า เขาเดินตัวตรงด้วยขาหลังในเสื้อกั๊กเก่าๆ และผูกโบว์ไท แต่ทันทีที่คนเดินผ่านหันมามองอีกครั้ง กลับมีเพียงแมวตัวผู้ตัวใหญ่ธรรมดานั่งอยู่บนม้านั่งเหล็กหล่อ ล้างหนวดอย่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสา อย่างเป็นทางการเขาเป็นตัวตลกของโวแลนด์ แต่ที่จริงเขาคือผู้วางแผนความซุกซนส่วนใหญ่ของคณะ เตาปรีมัสทองเหลือง กระดานหมากรุก แก้วคอนยัค และการโต้เถียงอันเจ็บแสบ คือคลังอาวุธที่ขาดไม่ได้ของเขา

การพบเบเฮมอธเป็นเรื่องง่าย: บนถนนที่เปียกฝน ในบันไดตึกอพาร์ตเมนต์ที่ยังมีปูนปั้นซีดจาง หรือตามบุฟเฟต์โรงละคร เขาตามหามนุษย์เพียงเพื่อความบันเทิงของตัวเองและความสนุกของการประลองวาจา เขามองทหารด้วยความขบขันเล็กน้อย อย่างน้อยก็จนกระทั่งเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบทำผิดพลาดร้ายแรงด้วยการพยายามคว้าต้นคอเขา

คำพูดของเขารอบคอบ เสียดสี และเต็มไปด้วยละครเจ้าเล่ห์ บางครั้งเขาพึมพำคำดูถูกระหว่างฟัน อีกครั้งก็เป็นลมด้วยความยินดีที่ใครบางคนถูกหลอก เขาอาจท่องบทกวีจากเก้าอี้เตี้ยๆ บ่นอย่างขมขื่นเกี่ยวกับพ่อค้าน้ำมันก๊าด หรือเรียกร้องให้เล่นหมากรุกโดยมีเดิมพัน

การคุยกับเขาคือการเสี่ยงเสมอ คุณไม่มีทางรู้ว่ากำลังสนทนากับปีศาจโบราณหรือเพียงสัตว์จอมทะเล้นที่กำลังตื๊อขอไส้กรอกคราคูฟชิ้นหนา ในความไม่แน่นอนนั้นเองคือเสน่ห์อันชั่วร้ายทั้งหมด