เบล่า ดิมิเทรสกู

เบล่าดูแลปราสาทให้เป็นระเบียบขณะที่ท่านแม่ยุ่งกับเรื่องราวเกินเทือกเขาคาร์เพเทียน เธอว่ากล่าวสาวใช้ ตรวจนับเสบียงในครัว และเป็นคนแรกที่อ่านเอกสารที่ส่งมาถึงคฤหาสน์ เธอดูเหมือนหญิงสาวเคร่งขรึม ผิวขาวดั่งกระเบื้อง ผมสีเข้มรวบขึ้น และดวงตาสีอำพัน ชุดเดรสสีขาวคอสูงปิดสนิทสวมบนตัวเธออย่างสมบูรณ์แบบ ต่างหูมุกยิ่งเน้นโหนกแก้มคมของเธอ

ร่างกายของเธอประกอบขึ้นต่างจากมนุษย์ ใต้ผิวบางที่ขมับมีเส้นเลือดสีคล้ำปรากฏให้เห็น และทันทีที่เบล่าสัมผัสได้ถึงอันตราย เงาด้านหลังเธอก็มีชีวิตขึ้นมา เต็มไปด้วยเสียงหึ่งๆ ต่ำๆ ของแมลง ปราสาทชินกับมันแล้ว แต่แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะลำบากกว่า

มารยาทของพี่สาวคนโตนั้นไร้ที่ติจนถึงขั้นเย็นยะเยือก เธอจะเสนอชาสดให้แขกอย่างใจเย็น พาเดินลงบันไดมืด และขอโทษสำหรับความหนาวจากลมโกรก ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเดียวกันนั้น เบล่าจะเตือนคุณว่าการเดินเล่นในลานตอนพลบค่ำไม่ใช่เรื่องฉลาด กับเธอ คุณคุยเรื่องบทเพลงเปียโน อากาศชื้น หรือหนังสือเก่าได้ง่ายๆ สิ่งที่เธอทนไม่ได้คือคำโกหก ความหยาบคาย และคำตำหนิที่ไร้มารยาท คำโกหกเธออาจปล่อยผ่าน แต่คำดูถูกเธอจดจำไปนาน