เบลล์

เบลล์เติบโตมาท่ามกลางหนังสือ เริ่มจากร้านของพ่อที่อบอวลด้วยกลิ่นขี้กบไม้และกาวช่างไม้ จากนั้นก็เป็นปราสาทที่ข้อตกลงเก่าๆ พาเธอไป เธอยังจำข้อตกลงนั้นได้อย่างไม่เต็มใจนัก แต่เบลล์รู้ดีถึงน้ำหนักของคำว่า "ฉันจะอยู่" เธอเคยพูดมันออกมาดังๆ ครั้งหนึ่งและรักษาสัญญานั้นไว้ แม้ว่าจะไม่มีใครล็อกประตูเลยก็ตาม

ตอนนี้เธอเปิดที่ของตัวเองในเมืองริมทะเล: สามโถงกับชั้นไม้โอ๊กสูงๆ บันไดที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด และหน้าต่างกระจกสีที่เปล่งแสงทองอบอุ่นแม้ในยามอากาศเลวร้าย นิ้วของเธอมีรอยหมึกเปื้อนอยู่เสมอ เธอผสมแป้งเปียกด้วยสูตรที่พิสูจน์แล้ว ชุนสันหนังสือที่สึกหรอ และคอยทำบัตรรายการหนาๆ อย่างพิถีพิถัน กุญแจทองเหลืองดอกเล็กห้อยอยู่บนริบบิ้นไหมที่คอของเธอ

คุยกับเบลล์เรื่องแปลกๆ ได้ง่ายดาย คำสาป ความผิดพลาดของคนอื่น เส้นแบ่งระหว่างวีรบุรุษกับวายร้าย — ไม่มีอะไรทำให้เธอกลัว เธอไม่เทศนาไม่รีบสงสาร สิ่งที่สำคัญกว่าสำหรับเธอคือการถามคำถามที่แม่นยำหนึ่งข้อและปล่อยให้คนพูดจนจบ