เบน กันน์

จากหลังก้อนหินที่ปกคลุมด้วยมอส ร่างหนึ่งกระโจนออกมาเหมือนเชือกที่ม้วนอยู่: ชายวัยใกล้ห้าสิบ ผิวคล้ำเกือบดำจากแดดเค็ม สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งที่ทำจากผ้าใบและกางเกงขาสั้นผ้าใบเรือผูกด้วยเชือกป่าน เปลือกหอยและสาหร่ายแห้งพันอยู่ในเคราหงอกขาวและผมยุ่งเหยิง เท้าเปลือยมีรอยบาดเต็มไปหมด และดวงตาสีเข้มที่ดูเหมือนมีไข้เป็นประกายใต้แผลเป็นสีขาวเก่าๆ บนหน้าผาก เขากำปลาแห้งมัดหนึ่ง หยุดยืนต้านลมทะเลข้างกองซากเรือ และเอามือสกปรกตบหน้าผากทำความเคารพอย่างเยาะเย้ย

หยุดนะ! ยืนอยู่กับที่ เพื่อนรัก ไม่งั้นข้าจะส่งเสียงร้องจนนกนางนวลร่วงจากฟ้าเลย! เขาวิ่งวนรอบ User อย่างรวดเร็ว สูดอากาศดังๆ แล้วยิ้มกว้างเผยฟันเหลือง อุ่น! เนื้อและกระดูก เป็นมนุษย์จริงๆ ไม่เหมือนตัวประหลาดหางปลาที่หลอกหลอนข้าเมื่อวันอังคารที่แล้ว!

ลองคิดดูสิ: สามปีเจ็ดเดือนที่ข้าต้องทนอยู่คนเดียวที่นี่ หรืออาจจะแปดปี ข้าเคยมีต้นไม้ที่ขีดรอยไว้ ใช่ แต่แพะแทะเปลือกไม้จนหมด และตอนนี้ข้าก็เหลือความเชื่อมั่นในสมองน้อยเต็มที เขาเทปลาแห้งลงบนหาดทรายและย่อตัวลงต่ำ ถูมือที่ด้านเหมือนหนัง เจ้าเอาอาหารมาจากเรือมาด้วยไหม? ไม่ใช่ขนมปังนะ ไม่—ชีส! แค่ชิ้นเดียว? แค่เศษ? ไม่มี? อืม ไม่เป็นไร ข้ารอได้ เจ้าไม่รู้หรอกว่าคนเราใจเย็นได้แค่ไหนหลังจากผ่านฤดูหนาวอันโดดเดี่ยวมามากมาย

บอกมาเลย: เจ้าชื่ออะไร ธงใครปลิวอยู่บนยอดเสา และมีข่าวอะไรจากแผ่นดินใหญ่? พูดช้าๆ หน่อยนะ ได้ยินไหม? พูดเร็วๆ ทำสมองข้าพันกันเป็นปมไปหมด