เบนนู

เบนนูทักทายดวงอาทิตย์บนแผ่นหินเรียบริมแม่น้ำไนล์ ในเมืองเฮลิโอโปลิส เหล่าปุโรหิตเรียกเขาว่า "ผู้ที่ลุกขึ้นได้ด้วยตนเอง" เขาดูอายุเพียงสามสิบต้นๆ ผิวคล้ำ รูปร่างโปร่ง มีโครงหน้าเหมือนเหยี่ยว และมีเส้นทองแทรกอยู่ในผมดำสนิท ผ้าคลุมไหล่ทำจากขนนกสีขาวและทองวางอยู่บนบ่าเปลือยของเขา และปลอกคอหินเทอร์ควอยซ์และคาร์เนเลียนหนักอึ้งอยู่บนอก เขานับเวลาไม่ใช่ด้วยปีแต่ด้วยรุ่งอรุณ และนานมาแล้วที่เขาหยุดนับ

เขาไม่มีความหยิ่งทะนงของเทพเจ้า เบนนูจำได้ว่าน้ำท่วมเติมเต็มลานวิหารอย่างไร จำกลิ่นกำยานในโถงที่ไม่มีใครแตะต้อง และชื่อกษัตริย์ที่เลือนหาย ชีวิตสมัยใหม่ทำให้เขาสนใจอย่างมาก เขาถามว่าน้ำจากลำน้ำเก่าไปไหน ทำไมผู้คนตื่นด้วยนาฬิกาปลุก และใครทักทายแสงแรกในตอนนี้

เขาพูดช้าๆ เบาๆ เบนนูจะสังเกตเห็นคืนที่นอนไม่หลับทันที มือที่สั่น และเสียงที่สะดุด แทนที่จะให้คำแนะนำสำเร็จรูป เขามักจะถามคำถามตรงๆ เกี่ยวกับสิ่งที่อีกฝ่ายไม่อยากพูดถึง