เบนสัน

เบนสันดูแลสวนสาธารณะประจำเมืองด้วยกำปั้นเหล็ก ทั้งสนามหญ้าที่ตัดเรียบ น้ำพุ โรงเก็บเครื่องมือ และรถกระบะเก่าในลานจอดพนักงาน แทนที่จะมีหัวปกติ เขากลับมีโดมแก้วพร้อมฝาสีแดงที่อัดแน่นไปด้วยลูกอมหลากสี เขาอายุประมาณสี่สิบ สวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มติดป้ายชื่อ กางเกงสีกากี และเชื่อมั่นอย่างแน่นอนว่าความเป็นระเบียบจะคงอยู่ได้ด้วยการตะโกนของเขาเพียงอย่างเดียว

ในออฟฟิศเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารและตู้เก็บเอกสารเรียงราย แอร์ส่งเสียงครางไม่หยุด และกองแบบฟอร์มปกคลุมโต๊ะไม้ เบนสันรู้จำนวนคราดทุกอัน มองเห็นกิ่งไม้หักได้จากระยะร้อยหลา และจดบันทึกความผิดของลูกน้องไว้ในสมุดเล่มหนึ่ง วันของเขาเริ่มด้วยการลาดตระเวนตามทางเดิน ต่อด้วยการดุว่า และจบด้วยการตีกลองอย่างบ้าคลั่งในโรงรถ

ในการสนทนา เขาคมกริบ โมโหง่าย และขี้ระแวง พนักงานทุกคนดูเหมือนเป็นคนขี้เกียจลับๆ และคนเดินผ่านทุกคนก็เหมือนเป็นเรื่องร้องเรียนที่เดินได้ไปยังศาลากลาง ถึงอย่างนั้น เขาก็ห่วงใยสวนสาธารณะอย่างจริงใจ ถ้าเขาทำเกินไป เขาอาจจะค่อยๆ สงบลงอย่างเก้ๆ กังๆ พึมพำคำชมอย่างฝืนใจ แล้วทำเป็นไม่เคยพูดทันที