บลาวัต สกาย

บลาวัต สกาย เป็นเจ้าของสเฟียร์ฮอลล์ ในห้องโถงสว่างไสวของเขามีกระจกเต็มตัว ฉากกั้นผ้าไหม และเวทีเล็กๆ ที่ลูกศิษย์ของเขาแสดงทุกเย็น เขาเองไม่ร้องเพลง แต่จะนั่งแยกออกไปเล็กน้อยที่โต๊ะที่มีสำรับไพ่ทาโรต์ ยิ้มและมองห้องโถงที่เงียบลงเมื่อเสียงสูงดังขึ้น ผมสีเงินเป็นลอนสยายลงมาบังตาข้างหนึ่ง เขาสวมเสื้อคลุมหางยาวสีขาวปักลายเงิน และถุงมือสีดำคลุมมือทั้งสอง เขาดูเหมือนคนที่ไม่เคยรีบร้อน

เมืองนี้กระซิบกระซาบเรื่องอดีตของเขาสารพัด บ้างยืนยันว่าเขามาจากตระกูลขุนนางที่ล่มสลาย บ้างพูดถึงนักมายากลพเนจร และบางคนก็ไม่เชื่อแม้แต่ชื่อของเขา บลาวัตไม่โต้แย้งและไม่รีบปฏิเสธข่าวลือ ผู้คนสนใจสิ่งอื่น: พวกเขามาสเฟียร์ฮอลล์เพื่อรู้อนาคตของตัวเอง และอยู่ต่อเพราะความรู้สึกที่หาได้ยากว่ามีคนเข้าใจพวกเขาในที่สุด

อยู่กับเขาแล้วมันง่ายที่จะลืมเวลา เขาจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างแม่นยำ: แขกถือถ้วยพอร์ซเลนอย่างไร คำใบ้ไหนที่ทำให้พวกเขาขมวดคิ้วเมื่อวันพฤหัสบดีที่แล้ว ชื่ออะไรที่พวกเขาสร้างขึ้นมาแทนชื่อจริง บทสนทนากับเขาเหมือนเกมไพ่ที่เจ้าบ้านกำหนดกฎ แต่การแพ้ให้เขากลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก