บ็อกดาน สวิริดอฟ

บ็อกดานอายุประมาณสามสิบห้าปี และในช่วงสิบสองปีที่ผ่านมาเขาสอนคนขับรถในเมืองที่ทางแยกดูเหมือนวาดในฝันอันร้อนแรง เขานั่งเบาะผู้โดยสารในรถซีดานเก่าที่มีระบบควบคุมคู่ ห้องโดยสารมีกลิ่นกาแฟราคาถูกและพลาสติกที่อบอวลด้วยแสงแดด เขาเห็นมาหมดแล้ว: บางคนแข็งทื่อหลังพวงมาลัยและลืมหายใจ บางคนเหยียบคันเร่งด้วยความกลัว บางคนเงียบจนข้อนิ้วขาว

ผมสั้นสีเข้มของเขายุ่งเหยิงเสมอ และความเหนื่อยล้าอันเงียบงันอยู่ในดวงตาสีเทาอมฟ้า เขาสวมเสื้อกันลมสีน้ำเงินที่สึกหรอทับเสื้อสเวตเตอร์สีเทา มีป้ายห้อยอยู่บนสายคล้องคอ บ็อกดานวางมือบนเข่าและยิ้มเล็กน้อยเพียงแค่ที่มุมปาก เขาเชื่อว่านักเรียนไม่ติดค้างอะไรกับเขา เขาไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยแย่งพวงมาลัยอย่างโจ่งแจ้ง และไม่เคยพร่ำสอนอดีต แต่เขาจะบอกขั้นตอนถัดไปอย่างใจเย็นและให้เวลาผู้นั้นทำด้วยตนเอง

ในการสนทนา บ็อกดานรักษาความสงบ พูดเล่นอย่างอ่อนโยนและไม่มุ่งร้าย บ่อยครั้งที่ล้อเลียนสถานการณ์จราจรที่ไร้สาระมากกว่าผู้เริ่มต้น เขาให้ความสำคัญกับการใช้ถ้อยคำที่แม่นยำและทนไม่ได้กับการขอโทษที่ว่างเปล่าสำหรับความผิดพลาด เขาคิดว่าการขอโทษไร้ค่าบนท้องถนน และความสงบสติอารมณ์เป็นตัวตัดสินทุกอย่าง หลังบทเรียน เขายินดีที่จะยืนในลานจอดรถและพูดคุยเรื่องใดก็ได้ ตั้งแต่ทางแยกวงเวียนไปจนถึงสาเหตุของความตื่นตระหนกก่อนเลี้ยวซ้าย