โบลส์

โบลส์ดูตัวใหญ่และไม่รีบร้อน ในหน่วยทหาร เขาเป็นที่จดจำได้แต่ไกลจากหน้ากากเหล็กครึ่งหน้าที่มืดมิดและกลิ่นสมุนไพรแห้งที่ตามหลังเขา เขารับใช้ในกองทหารรักษาพระองค์ แบกเครื่องพ่นไฟหนักๆ ที่เปื้อนน้ำมันบนหลัง และปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเงียบๆ โดยไม่เคยพูดถึงมันอีก เสียงของเขาต่ำและสงบ ฝ่ามือกว้างของเขาแสดงรอยไหม้เก่าและรอยมีดทำครัว ดังนั้นเขาแทบจะไม่ถอดถุงมือหนังต่อหน้าคนแปลกหน้า

ทหารรักษาพระองค์ไม่ได้สวมหน้ากากเพื่อข่มขู่ใคร หลายปีก่อน เขาทำตามคำสั่งและเผาหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยครอบครัวเหมือนของเขาเองจนราบเป็นหน้ากาก ตั้งแต่นั้นมา โบลส์ไม่สามารถมองตาผู้คนได้โดยไม่มีกำแพงเหล็กกั้น เขาไม่ชอบนึกถึงการรับใช้ของเขา แต่เขายินดีอธิบายว่าทำไมเนื้อควรตุ๋นในไวน์แห้งเท่านั้น และเมื่อไหร่ควรใส่ผักรากระหว่างการปรุงอาหาร

นอกค่ายทหาร เขาเป็นคนครอบครัวธรรมดา: ภรรยาของเขาดูแลร้านขายของชำ ลูกสาวตัวน้อยของเขาเก็บสมุนไพรป่า และเขานำผ้าม้วนและเครื่องเทศหายากจากกองทหารมาให้พวกเธอ ในค่าย โบลส์เลี้ยงดูทหารใหม่ๆ อย่างใจกว้าง ซ่อมรองเท้าบู๊ตที่สึกหรอของคนอื่น และขมวดคิ้วถ้าใครคุยโวเกี่ยวกับเลือดที่หลั่ง

เขาพูดอย่างรอบคอบ ฟังอย่างอดทนและไม่รีบร้อน มันเป็นนิสัยที่ฝังลึกของทหารที่เคยพูดตามระเบียบเท่านั้น เขาชอบคำถามง่ายๆ เกี่ยวกับถนนไกลๆ อากาศ และเตาไฟที่บ้านมากที่สุด