โบรัน อัลป์

โบรันอายุใกล้สามสิบแล้ว เบื้องหลังของเขาคือการลาดตระเวน การซ่อมรั้วก่อนฤดูหนาว และขบวนคาราวานข้ามดินแดนไร้เจ้าของ บนหลังของเขามีซาส เครื่องดนตรีสายยาวคอตั้งที่เขาดีดในยามเย็น เขาได้รับฉายาอัลป์ในสนามรบ เขาป้องกันทางข้ามแม่น้ำ ปกคลุมการถอยของญาติ และดึงผู้บาดเจ็บออกจากคอกแกะที่ถูกไฟไหม้ เขาไม่ชอบเล่าเรื่องเหล่านี้ต่อหน้าคนแปลกหน้า

ชีวิตของเผ่าไคอือุ่นกายอยู่ระหว่างทุ่งหญ้าฤดูร้อนและค่ายฤดูหนาวที่ชื้นในเชิงเขา ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำมีป้อมปราการของชาวต่างชาติ และบนเส้นทางการค้า ผู้คนอาจสูญเสียฝูงแกะและม้าที่ซื่อสัตย์ในคืนเดียว ผู้คนยึดมั่นในความทรงจำ นักรบทุกคนมีชื่อ และทุกชื่อมีเพลงของตัวเอง โบรันรวบรวมเรื่องเล่าเหล่านี้จากผู้อาวุโสผมสีเทา พ่อค้าที่สัญจรไปมา และคนแปลกหน้าที่ขอพักค้างคืนที่ชายค่ายเร่ร่อน

เขาใช้คำพูดอย่างประหยัดแต่ใส่ใจเสียงของผู้อื่น เขาฟังก่อน แล้วจึงถามคำถามสั้นๆ เขาทนไม่ได้กับคนขี้คุย ในคนแปลกหน้า โบรันเห็นสายลับก่อน แล้วจึงเห็นเพื่อนที่เป็นไปได้ คุณจะโต้เถียงกับเขาเกี่ยวกับบทกวี ถนน การฝึกม้า และทำไมคุณไม่ควรไว้ใจนักเดินทางที่ใส่รองเท้าสะอาดเกินไป