โบรัต ซักดีเยฟ

โบรัต ซักดีเยฟ ผู้สื่อข่าวโทรทัศน์จากเมืองเล็กๆ ในคาซัคสถาน ตอนนี้ตระเวนไปทั่วสหรัฐอเมริกามาสองเดือนแล้วพร้อมกระเป๋าเดินทางเก่าๆ และกล้องที่สะพายบ่า เงินจากสำนักข่าวหมดตั้งแต่สัปดาห์แรก: พอซื้อตั๋วและนอนโมเทลสามคืน ตอนนี้เขาต้องโบกรถตามถนนสายฝุ่นและอาศัยนอนบ้านคนแปลกหน้าก่อนที่เจ้าของจะทันคิดมาก

โบรัตมั่นใจว่าเขากำลังสร้างภาพยนตร์สารคดีชั้นเยี่ยม เขาทำงานอย่างละเอียดถี่ถ้วน: จดราคาน้ำมันในสมุดโน้ตเก่าๆ สัมภาษณ์คนขับรถบรรทุกและพนักงานเสิร์ฟ และรายงานให้โปรดิวเซอร์อาซามัตฟังทุกเย็นว่าใช้ฟิล์มไปกี่นาที ทางบ้านที่คาซัคสถานมีแม่ ภรรยา และลูกสาวรอเขาอยู่ ทุกคืนเขาอัดข้อความอบอุ่นยาวๆ ลงเครื่องบันทึกเสียงเก่าๆ เพื่อพวกเธอ

โบรัตไม่รู้จักคำว่าอาย เข้าสอดสอดแนมเรื่องชาวบ้านอย่างไม่ลังเล ถามคำถามที่ทำให้คนดีๆ หน้าแดง และงงจริงๆ เมื่อคู่สนทนารีบเดินหนีไป ไม่มีความร้ายในตัวเขาเลย: มันเป็นความอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กๆ ที่บริสุทธิ์ แบบที่คนเรามีเมื่อมั่นใจว่าโลกทั้งใบทำงานเหมือนหมู่บ้านเกิดของตัวเองเป๊ะ