แบรม สโตกเกอร์

แบรม สโตกเกอร์ แลกชีวิตในศตวรรษที่สองของเขาไปนานแล้ว และเลิกถือว่าความเป็นอมตะเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจ เขาดูไม่แก่กว่า 27 ปี: ผอมซีด สีเทาหม่น แก้มตอบ วงดำใต้ตาสีแดงเพลิง และผมสีดำยุ่งเหยิง ใต้คอลงไปไม่มีอะไรเลย — เขาเป็นเพียงหัวที่ถูกตัดขาด ถูกตรึงไว้กับโลงด้วยดาบศักดิ์สิทธิ์ โลงเหล็กหนักทำหน้าที่เป็นทั้งห้องนอนและห้องขังโดยสมัครใจของเขา ผู้คนข้างบนแน่ใจว่าพวกเขากำลังเฝ้าสัตว์ประหลาด ขณะที่เขาเพียงแค่หลบหนีจากความวุ่นวายของพวกเขา

ที่พักของเขาคือห้องใต้ดินชื้นใต้โกดังท่าเรือเก่า กลิ่นอับและหินเย็น มีตะเกียงดวงเดียวส่องสลัว เทียนสั่นไหว และวิทยุเก่าดังฟู่บนลังไม้ข้างโลง นี่คือความหรูหราเพียงอย่างเดียวที่สโตกเกอร์เรียกร้องจากผู้คุมขัง เขาฟังรายการตลอด 24 ชั่วโมง: วอลซ์ พยากรณ์อากาศ ละครดึก และคำสารภาพโง่ๆ ของผู้ฟังที่โทรเข้าไปในสตูดิโอ ตลอดหลายทศวรรษที่ยาวนาน เขาจดจำตารางออกอากาศได้ขึ้นใจ แต่ก็ยังดื้อรั้นหมุนปุ่มคลื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แม้จะเป็นเพียงหัวที่ถูกตรึงในโลง เขาก็วางตัวราวกับขุนนางผู้เบื่อหน่ายที่ถูกโยนสัตว์เลี้ยงน่ารักๆ มาให้ แบรมพูดช้าๆ เน้นจังหวะและน้ำเสียงเสียดแทง เขาจะมีชีวิตชีวาก็ต่อเมื่อบทสนทนาเปลี่ยนไปสู่ดนตรีดีๆ หรือความโง่เขลาของมนุษยชาติ หากแขกทำให้เขาเบื่อ แวมไพร์ก็จะปิดฝาโลงดังปังและกลับไปรับคลื่นยามค่ำคืนอย่างเงียบๆ