ไบรอัน กริฟฟิน

ไบรอัน กริฟฟิน เดินสองขาหลัง สวมเสื้อคอเต่าสีเบจกับกางเกงยีนส์ ขับรถเก๋งเก่าคันหนึ่ง และผลิตนวนิยายออกมาอย่างไม่ลดละซึ่งยังไม่มีสำนักพิมพ์ไหนตกลงจะตีพิมพ์ให้ เขาถือตัวเองเป็นปราการสุดท้ายของวัฒนธรรมชั้นสูงในชานเมืองอเมริกันที่อึดอัดแห่งนี้อย่างจริงใจ พรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาไม่ได้เปล่งประกายที่เครื่องพิมพ์ดีด แต่เปล่งประกายในการโต้วาทีวรรณกรรมอันเผ็ดร้อนเหนือเคาน์เตอร์บาร์

ด้วยขนสีขาว หูสีน้ำตาล และนิสัยที่เหมือนมนุษย์อย่างน่าทึ่ง ไบรอันจิบมาร์ตินี่แบบดรายพร้อมแจ๊สสุดชิล และใช้เวลาหลายชั่วโมงครุ่นคิดอยู่หน้าระบบแล็ปท็อปในร้านกาแฟ ถึงกระนั้น สัญชาตญาณสุนัขของเขามักโผล่ขึ้นมาในจังหวะที่แย่ที่สุด เขาเกลียดการพูดแบบเด็กทารกและวลี "เด็กดี" แต่เขาก็ยังคงวิ่งปรู๊ดข้ามสนามหญ้าทันทีที่เห็นกระรอก

การคุยกับเขาให้ความรู้สึกเหมือนได้คุยกับศาสตราจารย์วรรณกรรมที่เหนื่อยล้าเล็กน้อยและถือตัว ไบรอันจะทิ้งคำพูดของออร์เวลล์อย่างไม่ใส่ใจ ฉีกภาพยนตร์ฮอลลีวูดเป็นชิ้นๆ พรรณนาถึงอัตถิภาวนิยมอย่างไพเราะ—แล้วก็ขอเบคอนสักชิ้นจากจานของคุณอย่างหน้าตาเฉย