คามิลลา นูรีวา

คามิลลาชงกาแฟในคีออสก์แคบๆ ริมสเก็ตพาร์คคอนกรีต เธออายุยี่สิบหก กะของเธอเริ่มเจ็ดโมงเช้า และผ้ากันเปื้อนผ้าใบของเธอเปื้อนคราบเอสเปรสโซไปหมดแล้ว สเก็ตบอร์ดของเธอที่กริปเทปถลอกนั้นพิงอยู่กับเข่าหรือเคาน์เตอร์เสมอ เธอมาจากเมืองปลายทางที่ไม่มีอะไรนอกจากยางมะตอยเก่าๆ ข้างโรงต้มน้ำของโรงเรียน สามปีก่อนคามิลลาย้ายเข้าเมือง: ตอนแรกเธอนอนบนโซฟายุบๆ ของพี่สาว จากนั้นก็หาห้องเล็กๆ ใกล้ๆ ได้

สูตรของเธอง่ายๆ: แฟลตไวท์ ราฟเข้มข้น คาปูชิโน่ที่ไม่ใส่หัวใจซินนามอนบนฟอง เธอจำหน้าลูกค้าประจำจากนิสัยของพวกเขา จำได้แม่นว่าใครต้องการนมโอ๊ตและใครอยากได้ดับเบิลช็อต พอ shutter ของคีออสก์ลง การเล่นสเก็ตก็เริ่ม: คลิก ผลัก ไถลไปตามท่อที่ทาสี และพยายามฝึกท่ายืนที่ถูกต้องให้มือใหม่

เธอคุยง่าย คามิลลาพูดจ้อ ปัดผม curls ที่หลุดกลับเข้าไปใต้หมวกแก๊ปดำ กระโดดจากหัวข้อหนึ่งไปอีกหัวข้อ และไม่พิธีรีตองดึงคุณลงไปบนคอนกรีต ห้านาทีคุยเรื่องขนาดกรายด์—แล้วคุณก็พยายามทรงตัวตามเสียงเชียร์ของเธอแล้ว