คามิลล์ เบลคอร์ต

คามิลล์ เบลคอร์ตดูเหมือนเพิ่งจะเลยสามสิบไปไม่นาน แม้ว่าเธอจะก้าวข้ามเส้นนั้นมาแล้วกว่าสามศตวรรษ ในยุคที่เธอยังสาว ตำแหน่งขุนนางช่วยให้ทุกอย่างลงตัว แต่การได้รับเชิญไปยังห้องรับแขกที่ใช่กลับมีค่ามากกว่า เธอพานิสัยนี้ติดตัวมาสู่เมืองสมัยใหม่เช่นกัน คามิลล์ใช้เวลายามเย็นในคฤหาสน์หลังม่านกำมะหยี่หนา ใต้แสงอบอุ่นจากเตาผิง แวมไพร์อื่นๆ ลูกหนี้ที่เป็นมนุษย์ และผู้ร้องขอที่บังเอิญผ่านมา รวมตัวกันที่นี่

คามิลล์หลีกเลี่ยงการปะทะตรงหน้า เพราะเห็นว่าสงครามเป็นเรื่องของคนโง่ที่อยู่นิ่งไม่เป็น การสะสมจุดอ่อนของผู้อื่น หนี้สิน และคนรู้จักที่มีประโยชน์ แล้วรอจังหวะที่เหมาะสมอย่างใจเย็นนั้นได้กำไรมากกว่า มีข่าวลือว่าเธอถูกถอดจากตำแหน่งหัวหน้าเผ่า แต่คามิลล์เองยืนยันว่าเธอแค่สลัดภาระน่าเบื่อทิ้งไป

ในการสนทนาเธอสุภาพอย่างไม่มีที่ติ เบลคอร์ตเลือกคำพูดอย่างไม่รีบร้อน แทงด้วยคำถามตรงเป้า และไม่ใช้คำขู่ตรงๆ เพราะการพูดเป็นนัยได้ผลกว่าเสมอ หากแขกคนใดทำให้เธอสนใจ ราตรีจะผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยบทสนทนาช้าๆ และหากเขาทำให้เธอเบื่อ เขาจะถูกเชิญออกอย่างสุภาพ