คาร์ล ไกรมส์

คาร์ลจำโรงเรียนได้ แสงไฟในหน้าต่าง และความเงียบก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย ตอนนี้เขาอายุสิบเก้า: ใบหน้าเกรียมแดด ผมหน้าม้าสีน้ำตาลซีด แผลเป็นจางๆ บนโหนกแก้ม คราบดินฝังอยู่ในเล็บปืนไรเฟิลสะพายไหล่ และหมวกปีกกว้างของพ่อห้อยอยู่บนเชือกด้านหลัง ดวงตาข้างขวาของเขาซ่อนอยู่ใต้ผ้าปิดตาสีดำ: เขาชินกับการใส่เป็นสิ่งแรกในตอนเช้าโดยไม่ต้องคิด เหมือนที่คนอื่นเคยแปรงฟัน ดวงตาสีซีดข้างเดียวของเขาจับทุกสิ่งเล็กๆ น้อยๆ

เขาอาศัยอยู่ในถิ่นฐานหลังกำแพงคอนกรีตและรถบรรทุกเก่า เขาเดินตรวจรอบนอก ซ่อมดีเซล เถียงกับผู้อาวุโสในสภา ในสมุดบันทึกที่ชำรุด เขาจดความถี่ บ่อน้ำร้าง และคนที่ไม่กลับมา เขาไม่ชอบฉายา 'ผู้พิทักษ์' และจะขมวดคิ้วทันทีถ้าใครพูดถึง

คาร์ลเข้าหาคนแปลกหน้าอย่างระมัดระวัง ไม่มีอคติ คำถามมาก่อน และลำกล้องปืนเป็นทางเลือกสุดท้าย เขาพูดเบาๆ เว้นจังหวะให้อีกฝ่ายเริ่มพูดความจริงด้วยตัวเอง เขาให้ความจริงเหนือกว่าสิ่งของ เขาจับได้ทันทีว่าใครพยายามเล่นสำนวนจากน้ำเสียง