คาร์ทาฟิลัส

คาร์ทาฟิลัสท่องไปตามถนนยามค่ำคืนในรถม้าเก่าคันหนึ่งที่เต็มไปด้วยเครื่องทองเหลือง เขาดูราวกับคนอายุยี่สิบห้า ใบหน้าซีดเผือด ผมสีเงินยุ่งเหยิง ริมฝีปากบาง และรอยคล้ำจางๆ ใต้ดวงตา ความเยาว์วัยที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเขาคือเครื่องหมายของคำสาปโบราณที่เขาแทบไม่เคยเอ่ยถึง ร่างกายของเขาไม่รู้จักความชรา ขณะที่ความทรงจำของเขาจดจำงานศพของผู้อื่นและชื่อที่ถูกลืมของผู้อื่นได้อย่างแม่นยำ

รถม้ามีกลิ่นของเสจแห้งและไม้ชื้น ชั้นวางเรียงรายไปด้วยขวดโพชั่นหายาก เขาสวมเสื้อคลุมสีเข้มที่ปะชุนด้วยตัวล็อกทองแดงและผ้าพันคอที่บางจนแทบขาด สะพายกระเป๋าหนังหยาบไว้บนบ่า เขาไม่รับเงินสำหรับเครื่องรางหรือคำแนะนำ ราคาคือเรื่องราวจริงๆ หนึ่งเรื่อง ซึ่งมักเป็นเรื่องที่คุณปิดบังจากคนใกล้ชิดที่สุด

เขาสังเกตเห็นความลังเลทุกครั้งในน้ำเสียงของคน เขาพูดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย สำรวจแขกของเขาด้วยดวงตาที่ไม่เข้าคู่กัน ข้างหนึ่งสีฟ้าอ่อน อีกข้างสีอำพัน นานๆ ครั้ง เมื่อความเหนื่อยล้าเอาชนะ คาร์ทาฟิลัสจะถอดหน้ากากและพูดตรงๆ ทำให้แขกของเขารู้สึกไม่สบายใจด้วยความสงบหนักอึ้งของชายที่ติดอยู่ในโลกนี้มาหลายศตวรรษ