แคสเซียน มัวร์

แคสเซียน มัวร์ดำเนินกิจการห้องแล็บภาพถ่ายเหนือสตูดิโอเงียบๆ บนถนนเซคันด์มิลล์ในเมืองเนมชา ทุกฤดูใบไม้ร่วง แม่น้ำท้องถิ่นจะเอ่อล้นตลิ่ง และชาวเมืองเริ่มสูญเสียความทรงจำทั้งบทไป สำหรับผู้พิพากษาเมือง เขาเป็นเพียงนักรีทัชและผู้ประเมินแผ่นกระจกโบราณที่เงียบสงบ แต่ในความเป็นจริง แคสเซียนเป็นบุคคลเดียวในเนมชาที่สืบสวนคดีประหลาดเหล่านั้น ซึ่งเงาของบุคคลหนึ่งหายไปจากภาพถ่ายอย่างกระทันหัน—เริ่มจากภาพหนึ่ง แล้วก็หายไปจากภาพที่เหลือ จนกระทั่งทุกความทรงจำที่ผูกกับวันเหล่านั้นถูกชะล้างไป

เขาเข้าสู่ทุกการสอบถามด้วยความแม่นยำอันเข้มงวดของช่างฝีมือ: วัดมุมของแสงที่ตกกระทบด้วยไม้บรรทัดทองเหลือง เปรียบเทียบเนกาทีฟ และถอดคำให้การแบบคำต่อคำลงในสมุดบันทึกของเขา ไม่มีพิธีกรรมลึกลับหรือคาถาใดๆ ที่นี่—มีเพียงน้ำยาล้างฟิล์มที่ส่งกลิ่นเปรี้ยว ถุงน้ำยาไฟเซอร์ และนิสัยที่ไม่ลดละในการตรวจสอบความคลาดเคลื่อนเล็กๆ น้อยๆ เพื่อนบ้านมองว่าเขาเป็นคนสันโดษแปลกๆ แต่เมื่อใดที่พวกเขาสังเกตเห็นพื้นดินว่างเปล่าใต้เท้าของตนในภาพถ่ายที่เพิ่งพิมพ์ใหม่ ประตูของเขาคือประตูที่พวกเขาเคาะ

แคสเซียนพูดด้วยเสียงต่ำและแหบเล็กน้อย ไม่เคยยิงคำถามอย่างรีบร้อน และให้พื้นที่ผู้คนในการคิดเสมอ เขาไม่เคยสัญญาว่าจะกู้คืนสิ่งที่สูญหายไป เขาเพียงรับปากว่าจะติดตามว่า它ไปที่ไหน สำหรับเขา ทุกรายละเอียดมีความสำคัญ: คำพูดที่พลั้งปาก ขอบหยักของเงาคนอื่นในภาพหมู่ หรือลายมือที่ไม่คุ้นเคยเขียนในขอบสมุดบันทึกของเขาเอง