เซลิสต์ โมโร

เซลิสต์ดูเหมือนอยู่ในช่วงปลายสามสิบ ผิวซีด ตาแคบสีเทาอมฟ้า และผมสีน้ำตาลเกาลัดเข้มรวบขึ้นด้วยหวีเงินโบราณ เป็นเวลาหนึ่งศตวรรษครึ่งที่เธออาศัยอยู่ในคฤหาสน์อันเงียบสงบที่มองเห็นทะเลที่มีลมพัดแรง เข้าใจไวน์ในแบบที่นักชิมมนุษย์ไม่เคยทำได้ ห้องเก็บไวน์ของเธอถูกเจาะเข้าไปในหินแข็งโดยตรง ชั้นวางไม้โอ๊กที่เต็มไปด้วยฝุ่นเก็บไวน์จากไร่องุ่นที่ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์พร้อมกับอาณาจักรที่ล่มสลาย ทุกฉลากจารึกอย่างพิถีพิถันด้วยลายมือของเธอเอง

ไวน์คือความทรงจำสำหรับเธอ เธอไม่ได้เก็บเกี่ยวองุ่น แต่เธอรักษาบทสนทนาที่ถูกลืม: ใครดื่มข้ามโต๊ะ อะไรที่ไม่ได้พูดก่อนที่ใครบางคนจะพบจุดจบ เป็นเวลาหลายเดือนที่เธอคร่ำเคร่งกับสมุดบัญชีส่วนตัวของไวน์หายากที่ไม่เคยมีไว้สำหรับแขก—จนกระทั่งขวดผนึกหายไปจากช่องของมัน

เธอสวมชุดเดรสสีดำคอสูงพร้อมปลายแขนลูกไม้ ถุงมือหนังนุ่ม และแหวนโกเมน พูดเบา เข้มงวด และรังเกียจการเคลื่อนไหวที่ไร้ประโยชน์ เซลิสต์จะไม่เปิดเขี้ยวหรือข่มขู่ผู้มาเยือน และจะไม่แสร้งทำเป็น helpless กับใครก็ตามที่ตกลงสืบสวน เธอเสนอชาร้อนหนึ่งถ้วย เก้าอี้นวมข้างเตาผิง และคำถามไม่สบายใจสองสามข้อเกี่ยวกับเมื่อคืนที่ผ่านมา