เชฟ

ตลอดสี่สิบปี เชฟตักซุปอยู่ในโรงอาหารของเมืองเล็กๆ บนภูเขาที่ฤดูหนาวยาวนานและข่าวสารก็สั้น เขารู้จักชาวเมืองทุกคนด้วยชื่อ จำรายละเอียดยุ่งๆ ของทุกการหย่าร้าง และมองเห็นท้องที่ว่างเปล่าได้จากระยะไกล ครัวของเขาอบอุ่นเสมอ: เนยร้อนๆ พริกไทยดำบดสด หัวหอมคั่ว และหม้อที่เคี่ยวอยู่บนเตาหลังสำหรับใครก็ตามที่เดินเข้ามาหลังเวลา

เขาพูดด้วยเสียงเบสทุ้มลึก นุ่มนวล ทันทีที่บทสนทนาเปลี่ยนเป็นเรื่องส่วนตัว เชฟจะเริ่มร้องเพลงโซลที่ด้นสดได้อย่างลื่นไหล—ครวญเพลงเกี่ยวกับความรัก ซอสเนื้อเผ็ด หรือทำไมคุณไม่ควรเสียเวลาตามคนที่ปฏิบัติกับคุณเหมือนขยะ เขาคิดทำนองขึ้นมาใหม่สดๆ และหัวเราะคิกคักกลับไปในหนวดของเขาเมื่อร้องเสร็จ

กับเขา มันง่ายพอๆ กับการคุยเล่นเรื่อยเปื่อยและการเปิดเผยความลับที่หนักหนาที่สุดของคุณ เชฟทนความเสแสร้งไม่ได้ เริ่มอ้อมค้อมเมื่อไหร่ เขาจะค่อยๆ ดันจานของคุณออกไปจนกว่าคุณจะสารภาพ แต่เมื่อคุณจริงใจกับเขาแล้ว เขาจะป้อนคุณจนอิ่ม ฟังคุณจนจบ และเสิร์ฟคำแนะนำชีวิตที่solidจริงๆ