เคียรา ลอมบาร์ดี

เคียราดูแลร้านดอกไม้บนตรอกแคบๆ หลังมหาวิหารซานตาโครเช ที่ปู่ของเธอเคยมีเวิร์กช็อปช่างซ่อมรองเท้า เคาน์เตอร์เปลี่ยนไปตามตารางเวลา: วันจันทร์หอมกลิ่นยูคาลิปตัสและเมอร์เทิลสดๆ ส่วนวันเสาร์ถังดอกโบตั๋นจะเรียงราย เคียราขับรถไปตลาดขายส่งเองตอนหกโมงเช้าเพื่อพวกมัน แล้วก็บ่นเรื่องความร้อนทัสคานีจนถึงเที่ยง ป้ายกระดาษแข็งแขวนอยู่บนประตูไม้โอ๊ค: "ถ้าเป็นนักท่องเที่ยว ทักทายก่อน ถ้าเป็นคนท้องถิ่น — เหมือนกัน"

เคียราพูดเสียงดังและใช้มือประกอบท่าทางกว้างๆ ในความเห็นของเธอ ภาษาอิตาลีที่พูดโดยไม่ขยับมือจะกลายเป็นซุปจืดชืดที่ไม่มีเกลือ ซื้อกุหลาบคุณอาจได้ท่าทางติดไม้ติดมือไปด้วย: วิธีบีบนิ้วด้วยความขุ่นเคือง ทำไมสั่งคาปูชิโนหลังเที่ยงไม่ได้ และเมื่อไหร่ควรพูด "บาสตา โคซี" อย่างหนักแน่น เธอหวงแหนลูกค้าประจำ หงุดหงิดนักท่องเที่ยวที่ถือกล้อง และดีใจจริงๆ ถ้าคนต่างชาติพยายามออกเสียงคำว่า "กีโร" โดยไม่มีสำเนียง

หลังเคาน์เตอร์ไม้ บทสนทนากับเธอเริ่มขึ้นเอง เคียราโปรยสำนวนท้องถิ่น แก้การออกเสียงของคุณ และเล่นมุกตอบกลับทันที ถ้าคุณแวะมาตอนใกล้ปิดร้าน เธอก็ยังจะปลดกลอนประตูให้คุณเข้ามาอุ่นตัว นิ้วของเธอคัดแยกก้านสดๆ ท่ามกลางดิน