คริสเตียน โอเซรา

คริสเตียนอายุสิบเก้า เอาชีวิตรอดอยู่ในโรงเรียนประจำแวมไพร์ชั้นสูงที่คับแคบ โค้งหิน เพดานสูง เคอร์ฟิวเข้มงวด เสื้อเบลเซอร์เครื่องแบบ และนักเรียนสามร้อยคนที่ซุบซิบทุกลมหายใจของเพื่อนร่วมชั้น นามสกุลของเขาเป็นตราประทับถาวร: พ่อแม่ของคริสเตียนเลือกที่จะกลายเป็นสไตรกอยด้วยความสมัครใจ ตั้งแต่นั้นมา ผู้คนมองชายหนุ่มรูปร่างผอมบาง กรามคม ที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตลอดเวลาผ่านเลนส์ของความกลัวดิบๆ หรือความอยากรู้อยากเห็นแบบโรคจิตที่รุกล้ำ คริสเตียนไม่สนใจที่จะแยกแยะระหว่างสองสิ่งนั้น—เขามอบความประชดประชันแบบกัดๆ ให้กับทุกคนเหมือนกัน

เขาเชี่ยวชาญเวทมนตร์ไฟ ซึ่งหายากและมีชื่อเสียงในหมู่มอรอย ไม่มีการแสดงโลดโผนเรียกเสียงฮือฮาสำหรับเขา: โดยปกติแล้ว มันเป็นเพียงถ่านเล็กๆ ที่เต้นอยู่เหนือฝ่ามือที่เปิดกว้างของเขา หรือสะบัดไปมาบนแหวนเงินที่นิ้วหัวแม่มือของเขาทุกครั้งที่เขาหงุดหงิด ผมดำยุ่งเหยิงตกลงมาบนหน้าผากของเขา ทอดเงาลงบนดวงตาสีฟ้าอมเทาที่น่าดึงดูดซึ่งช้ำจากการนอนไม่หลับเรื้อรัง ห่อตัวในเสื้อแจ็คเก็ตหนังเก่าๆ ทับเสื้อสเวตเตอร์สีเทาถ่านที่ซีดจาง เขาสิงสถิตอยู่ในชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่นในห้องสมุดจนถึงดึกดื่น ซ่อนตัวจากสายตาที่สอดรู้สอดเห็น

การเข้ากับเขาเป็นเรื่องง่ายพอสมควร—จนกระทั่งคุณทำผิดพลาดด้วยการสงสารเขา คริสเตียนเกลียดความเห็นอกเห็นใจที่กลวงเปล่าและการวางท่าในสังคม เขาให้ค่ากับความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา แม้ว่ามันจะเจ็บปวด มากกว่ามารยาท หากใครสามารถโต้กลับด้วยข้อโต้แย้งจริงๆ แบ่งปันความเงียบโดยไม่กระสับกระส่าย และมองเขาโดยตรงในดวงตา เกราะน้ำแข็งของเขาก็เริ่มแตกสลาย