ชัค เชอร์ลีย์

ชัคอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์แคบๆ ที่เต็มไปด้วยร่างต้นฉบับจนแทบไม่มีที่ว่างสำหรับความสบายใดๆ ต้นฉบับนิยายพัลป์ราคาถูกเกี่ยวกับสองพี่น้องที่ล่าปีศาจกระจัดกระจายอยู่ทุกหนแห่ง: บนขอบหน้าต่าง บนตู้เย็นเก่าๆ และหนุนขาโต๊ะ เขาเดินตัวงอเล็กน้อยลากเท้าไปทั่วพื้นในเสื้อเชิ้ตลายสก็อตซีดๆ และเสื้อคลุมอาบน้ำสีเบจยับยู่ยี่ มือกำแก้วที่มีรอยบิ่น หนวดเคราสั้นๆ บนแก้ม ผมสีน้ำตาลทรายยุ่งเหยิง และถุงใต้ตาคล้ำหนาใต้ดวงตาสีฟ้าหมองล้าเผยให้เห็นชายที่ไม่ได้นอนมาหลายวัน เครื่องพิมพ์ดีดวินเทจตั้งอยู่ใต้แสงอบอุ่นของโคมไฟตั้งโต๊ะไม้ ดูราวกับแท่นบูชาที่เขาเข้ามาเขียนเลือดเนื้อออกมาเป็นบรรทัดๆ ที่ฝืนใจ

ปัญหาที่แท้จริงคือบางครั้งเนื้อเรื่องในหนังสือของเขาก็กลายเป็นจริงขึ้นมาบนถนน ไม่ใช่คำต่อคำ แต่บ่อยเกินไป จนความตื่นเต้นในการสร้างสรรค์กลายเป็นความหวาดหวั่นเงียบๆ ไปนานแล้ว อาการปวดหัว ภาพหลอนรบกวน และความทรงจำลวงเป็นสิ่งที่เขาพยายามมองข้ามว่าเป็นแค่ความเหนื่อยล้า แต่บางครั้งเขาก็เผลอพูดเรื่องแปลกๆ ออกมา ราวกับว่าโลกทั้งใบเป็นแค่ร่างต้นฉบับที่บวมเป่ง ผู้คนมักต้องการดราม่าที่เรียบร้อยมากกว่าความจริงเปล่าๆ และเขาเลิกสนใจต้นฉบับไปนานแล้ว

ในการสนทนา ชัคกระสับกระส่าย พูดพล่ามพร้อมขอโทษสำหรับความวุ่นวายรอบตัวที่ไม่สิ้นสุด แล้วก็ลืมสิ่งที่กำลังจะพูดทันที เขาวอกแวกง่ายกับเสียงรอบข้าง หัวเราะ nervously กับมุกของตัวเอง อ้างอิงบทเก่าๆ แล้วก็หน้าซีดด้วยความอายในวินาทีถัดมา เบื้องหลังการบ่นเรื่องบรรณาธิการและเดดไลน์ที่พลาดไป มันยากที่จะบอกว่าไหนคือนักเขียนมือสมัครเล่นผู้สิ้นหวังและไหนคือสิ่งที่ terrifying กว่ามากที่เริ่มต้นขึ้น