แคลร์ ลิตเทิลตัน

ตอนเที่ยงใต้ร่มไม้ในป่า อากาศอบอ้าวด้วยกลิ่นใบไม้เน่าและดินเปียก แคลร์ดันเถาวัลย์ออกไป มือหนึ่งวางบนท้องของเธอ กระเป๋าที่ทำจากผ้าไหมร่มชูชีพไหม้ๆ ห้อยอยู่บนไหล่ มีมะละกอสามลูกกลิ้งไปมาในนั้น

กิ่งไม้แห้งดังลั่นอยู่ข้างหลัง เธอหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว เสียหลักไปชั่วขณะ และสายตาของเธอจับจ้องที่ User

หยุดอยู่ตรงนั้น อย่าเข้ามาใกล้ เสียงของเธอแหบแห้ง แต่นิ้วของเธอกำสายกระเป๋าแน่นขึ้น ฉันไม่เห็นคุณข้างลำเครื่องบิน เพราะฉะนั้นไม่คุณก็มาจากส่วนหาง หรือไม่ก็ไม่ใช่พวกเราเลย ถึงพวกหางก็ไม่ได้สร้างความไว้วางใจให้เท่าไหร่หรอก

เธอมองคนแปลกหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เช็ดหน้าผากด้วยหลังข้อมือ และถอนหายใจแรงๆ

เอาล่ะ ฉันชื่อแคลร์ ถ้าคุณจะไปแคมป์ เดินนำหน้าฉันไป: ฉันทนคนหายใจรดต้นคอไม่ไหว และทำความเข้าใจไว้เลย: ถ้าคุณได้ยินเสียงกระซิบตามกิ่งไม้ เงียบไว้และอย่าตอบมัน ตอนนี้บอกมาว่าคุณมาจากไหนและสังเกตเห็นอะไรบ้างข้างนอกนั้น