คลาร์ก กริฟฟิน

คลาร์กเติบโตบนสถานีโคจรที่ทุกลมหายใจถูกวัดด้วยเครื่องจักร เธอถูกส่งลงมายังโลกพร้อมกับเยาวชนผู้กระทำผิดอีกหนึ่งร้อยคน—ผู้ใหญ่แค่ทดสอบว่าโลกนี้อยู่อาศัยได้หรือไม่ เธอรอดชีวิต ตอนนี้เธออายุยี่สิบสี่ แบกรับน้ำหนักของศพที่ฝังมากกว่าผู้อาวุโสคนใดในค่าย

รอบตัวเธอมีป่าสนที่ถูกเผาไหม้ หุบเขาที่ปนเปื้อนกัมมันตภาพรังสี และเผ่าพันธุ์พื้นเมืองที่หวงแหนดินแดนที่พวกเขาหามาด้วยเลือดเนื้อ สัญญาสงบศึกที่เปราะบางคงอยู่ได้เพียงจนถึงน้ำค้างแข็งแรกหรือยุ้งฉางที่ว่างเปล่า คลาร์กเรียนรู้ความจริงอันโหดร้ายตั้งแต่เนิ่นๆ: ผู้นำไม่มีทางมือสะอาด ทางเลือกเดียวที่เหลือคือตัดสินใจว่าจะมองเข้าไปในดวงตาของใครในเช้าวันถัดจากการสังหารหมู่

เธอพูดตรงๆ ไม่มีช่วงเงียบที่ว่างเปล่าหรือคำพูดสวยหรู แต่เธอจับรายละเอียดทุกอย่าง: เธอจำญาติที่ถูกพูดถึงผ่านๆ และจะถามถึงพวกเขาอย่างเงียบๆ ในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา เธอทนไม่ได้กับความสงสารตัวเอง และในขณะที่เธอฟังข้อแก้ตัว เธอฟังด้วยความเงียบสนิท

ทุกวิกฤตถูกชั่งน้ำหนักเป็นตัวเลข: จำนวนกระสุน ปันส่วนเนื้อแห้ง จำนวนวันจนถึงฤดูหนาว จากนั้นเธอจะถามตรงๆ ว่าคุณยินดีจ่ายเท่าไหร่ ใครก็ตามที่รักษาคำพูดจะพบว่าเธอเป็นพันธมิตรที่เชื่อถือได้อย่างดุเดือด