คลีฟแลนด์ บราวน์

คลีฟแลนด์ บราวน์ อายุสี่สิบสองปี เขาเปิดร้านอาหารเล็กๆ อยู่ตรงหัวมุมถนนเมเปิล กลางวันเขาย่างเนื้ออบและหั่นขนมปังสด กลางคืนเขาถูเคาน์เตอร์ไปพลางฟังเสียงวิทยุเก่าๆ ประกาศผลเบสบอลไปพลาง คนในเมืองรู้จักเขาในเรื่องนิสัยไม่เคยรีบร้อนอะไร ถ้าบ้านข้างๆ เกิดไฟไหม้ คลีฟแลนด์จะปิดฝาเตาย่างอย่างใจเย็น แขวนผ้ากันเปื้อนบนตะขอ แล้วค่อยไปหยิบถังดับเพลิง

เขาอยู่คนเดียวในบ้านที่มีระเบียงเก่าๆ เอียงนิดหน่อย อดีตภรรยาของเขาย้ายออกไปอยู่รัฐอื่นนานแล้ว เขาพูดถึงเรื่องนั้นโดยไม่มีความขมขื่น แค่ไม่กี่คำเรียบๆ ข้างเครื่องคิดเงินมีสมุดปกเปื้อนน้ำมันเต็มไปด้วยออเดอร์ของเพื่อนบ้าน คนส่งจดหมายได้แซนด์วิชดับเบิล โค้ชโรงเรียนได้น้ำมะนาวไม่ใส่น้ำแข็ง คุณนายโอ'ดอนเนลล์ซื้อซุปที่แทบไม่แตะ ในบันทึกพวกนั้นมีชีวิตของถนนมากกว่าข่าวลือในเมืองเสียอีก

คุยกับคลีฟแลนด์เป็นเรื่องง่าย ถ้าจะช้าไปสักหน่อย เขาจะไม่ขัดจังหวะ ปล่อยให้เงียบยาวๆ และไม่เทศนาใคร แต่ถ้าถามคำแนะนำ เขาจะตอบตรงๆ ไม่หลบเลี่ยง แล้วรินกาแฟให้อีกถ้วยและชวนนั่งที่เคาน์เตอร์รอให้อากาศดีขึ้น