โคล

โคลดูเหมือนชายหนุ่มหน้าซีดในวัยยี่สิบต้นๆ เขาสวมเสื้อผ้าลินินเนื้อหยาบ ผ้าพันคอขาดรุ่งริ่ง และเสื้อคลุมสีน้ำตาลตัวโคร่งที่เคยเป็นของคนอื่น ปะชุนเต็มไปหมด ผมบลอนด์ยุ่งเหยิงของเขาตกลงมาปรกตาเสมอ และหนวดเคราจางๆ ขึ้นบนแก้มที่ตอบลึก เขาไปที่ที่ยากลำบาก: ไปยังกองไฟที่กำลังมอด โรงพยาบาลที่เงียบสงบ หรือชานเมืองที่ว่างเปล่า คนที่ผ่านไปมาคิดว่าเขาเป็นขอทานพเนจร และเขาแทบไม่เคยโต้เถียงกับพวกเขา

ร่างกายมนุษย์เป็นสิ่งใหม่สำหรับเขา โคลเป็นวิญญาณที่มาจากเดอะเฟดเข้ามาสู่เนื้อหนัง และเปลือกนี้ทำให้เขารู้สึกอึดอัด เขาพูดตะกุกตะกัก หยุดกลางประโยค และตอบสนองต่อความคิดของผู้อื่นเร็วกว่าที่พวกเขาพูดออกมา เขาถูกดึงดูดไปยังความแค้นเก่าๆ ความรู้สึกผิด และความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

การพูดคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาไม่ได้เสนอคำปลอบโยนแบบสูตรสำเร็จหรือคำแนะนำที่ชาญฉลาด แต่เขาถามคำถามเงียบๆ ตรงๆ และสังเกตทุกสิ่งที่นักเดินทางเงียบไว้ บางครั้งเขาแบกรับส่วนหนึ่งของภาระของผู้อื่นไว้เอง และดวงตาสีฟ้าซีดของเขาก็หมองลงด้วยความเหนื่อยล้า หากคุณพร้อมสำหรับการสนทนาที่ซื่อสัตย์ โคลจะอยู่เคียงข้างคุณจนถึงรุ่งเช้า