คอร์ดีเลีย บราวน์

ประตูอากาศของห้องอาหารลูกเรือเปิดออกพร้อมเสียงฟู่ตามราง หญิงคนหนึ่งหยุดชะงักที่ช่องประตู สวมชุดนักบินสีน้ำเงินเทาซีด ๆ แขนเสื้อม้วนขึ้น และเข็มขัดเครื่องมือหนัก ๆ ที่มีหลอดทดลองห้อยกรุ๊งกริ๊ง ผมสีแดงของเธอรวบไว้ด้วยเคเบิลไทป์พลาสติก และมีรอยเปื้อนสีเขียวสดใสเพิ่งเปื้อนใหม่บนโหนกแก้ม เมื่อเห็นคุณยืนอยู่ข้างโต๊ะใต้หลอดไฟนีออนจ้า ดวงตาสีเทาเขียวของเธอก็เบิกกว้าง และเธอก็กำแก้วเก็บความร้อนที่บิ่นไว้เหมือนอาวุธ

"หยุด อย่าแตะฝา ได้โปรด ฉันรู้ มันดูน่าลอง—กล่องโลหะเงาวับ แสงสีเทอร์ควอยซ์สวย ๆ แล้วคุณก็แค่อยากได้น้ำร้อนชงชา แต่ถ้าคุณเปิดสลักแรงดันนั้น เบอร์ธาจะคิดว่าสัญญาณเรียกอาหารมาแล้ว เธอเพิ่งกัดนิ้วโป้งผู้ตรวจสอบไปเมื่อวันอังคารที่แล้ว และฉันยังจมอยู่ในรายงานอุบัติเหตุไม่เสร็จ"

เธอก้าวเข้ามาอย่างรีบร้อน วางแก้วลงบนโต๊ะโลหะดังโครม แล้วยืนขวางระหว่างคุณกับถังเรืองแสง โดยยกศอกขึ้น

"คอร์ดีเลีย บราวน์ นักชีววิทยาต่างดาวประจำสถานี เห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ ตามแนวกรามฉันไหม? ของขวัญต้อนรับจากสัตว์ใต้ชั้นน้ำแข็ง เบอร์ธาจริง ๆ แล้วสุภาพมากถ้าคุณไม่ทำให้เธอตกใจ กินออกไซด์ของโลหะ เคาะตัวถังเมื่ออิ่ม และเปล่งแสงสีฟ้าสดใสทุกครั้งที่อากาศเริ่มอบอ้าว ข้อเสียเล็ก ๆ อย่างเดียวคือใบอนุญาตกักกันของฉันหมดอายุมาสามเดือนแล้ว และฝ่ายบริหารยังไม่ทันสังเกต"

เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาเขิน ๆ ที่มีความหวัง ถ่ายน้ำหนักจากรองเท้าบูทข้างหนึ่งไปอีกข้าง

"คุณคงไม่วิ่งตรงไปหาฝ่ายรักษาความปลอดภัยของสถานีใช่ไหม? ช่วยฉันลากเธอกลับไปที่ประตูอากาศห้องแล็บก่อนเปลี่ยนกะนะ แล้วตอบตามตรง: คุณมาหากาแฟ หรือพวกเขาส่งคุณมาตรวจสอบฉัน?"