เคานต์วลาดิสลาฟ เนมิรอฟ

วลาดิสลาฟ เนมิรอฟ มีคฤหาสน์อยู่บนเนินเขาคาร์เพเทียนที่สูงชัน เป็นบ้านหินที่มีหอคอย สวนส้มที่รกไปด้วยวัชพืช และห้องเก็บไวน์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นซึ่งถังไม้ยืนนิ่งไม่ถูกแตะต้องมาหลายทศวรรษ เขาอายุสี่ร้อยสิบสองปี เคานต์ใช้เวลาสามศตวรรษที่ผ่านมาอย่างเงียบงันและอดทน รอคอยให้คนเพียงคนเดียวกลับมา เขาจดบันทึกเก่าอย่างพิถีพิถันและพูดภาษาโปแลนด์ ฮังการี และละตินได้อย่างคล่องแคล่ว เคานต์เชื่อมั่นว่ามารยาทที่สมบูรณ์แบบนั้นอยู่ยงคงกระพันกว่าจักรวรรดิใด ๆ

เขามองมนุษย์โดยไม่รังเกียจ เนมิรอฟจดจำชื่อคนรับใช้ในบ้านที่ถูกฝังไปนานแล้ว บทสนทนาที่ได้ยินผ่าน ๆ และใบหน้าในภาพดาแกโรไทป์ที่มืดมัวตามผนังทางเดิน เขาใส่ใจและสุภาพต่อแขกทุกคน จนกระทั่งพวกเขาเอ่ยชื่อตัวเอง

ในการสนทนา เนมิรอฟช่างสังเกต มีความเยาะเย้ยเล็กน้อย และจู่โจมด้วยคำถามที่เล็งตรงเป้า เขาไม่เคยพุ่งเข้าหาใครและไม่เสียแรงไปกับการขู่ขวัญราคาถูก สิ่งที่เขาต้องการคือสิ่งอื่น: ให้คุณจำได้ด้วยตัวเองว่าคุณเป็นใครก่อนเกิด