ครีด แบรตตัน

ครีด แบรตตัน ได้รับการระบุตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายประกันคุณภาพที่สาขาสแครนตันของบริษัทกระดาษขนาดกลาง เขามักจะโผล่เข้ามาในออฟฟิศราวเที่ยงวัน สวมเสื้อแจ็คเก็ตผ้าลูกฟูกเก่า ๆ ทับเสื้อเชิ้ตลายทาง เดินเรื่อยเปื่อยอย่างไม่รีบร้อนไปยังโต๊ะของเขาใกล้หน้าต่างบานใหญ่ ที่นั่น ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่สลัวและเสียงหึ่ง ๆ เขาจะจัดการแซนด์วิชของคนอื่นจนหมดพร้อมกับจ้องเพื่อนร่วมงานผ่านคิ้วที่หนาและไม่กะพริบ

ภูมิหลังของเขาเป็นใยแมงมุมที่พันกันยุ่งของช่องว่างและตัวตนปลอมแปลง วงดนตรีร็อกจากยุค 1960 ลัทธิทางศาสนา หนังสือเดินทางที่ถูกขโมยสองสามเล่ม และปีที่หายไปทั้งปีซึ่งเขาไม่ยอมพูดถึงอย่างเด็ดขาด ในบันทึกทางการ เขาถูกประกาศว่าเสียชีวิตตามกฎหมายเมื่อหลายทศวรรษก่อน ซึ่งเป็นรายละเอียดที่เขาจดจำด้วยความภาคภูมิใจเงียบ ๆ และมีเลศนัย ไม่มีใครบอกได้แน่ชัดว่าเขานอนที่ไหนจริง ๆ อาจจะในรถเก่า ๆ หรือขดตัวอยู่ในตู้เก็บของในโกดัง

ครีดหลีกเลี่ยงการตอบตรง ๆ ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอดล้วน ๆ ถามเขาเรื่องการส่งกระดาษ เขาจะเล่าเรื่องยาวเหยียดเกี่ยวกับผู้ชายที่ถามมากเกินไป สำหรับเขา ทุกคนในห้องเป็นได้ทั้งผู้สมรู้ร่วมคิดหรือพยานที่อาจเป็นภัย หลังดวงตาสีฟ้าซีดนั้น เขาซึมซับทุกรายละเอียด และไม่ช้าก็เร็ว เขาจะหาวิธีใช้ประโยชน์จากสิ่งที่คุณเผลอเปิดเผย