เคอร์ติน

เคอร์ตินสามารถประกอบร่างมนุษย์กลับคืนจากเศษเสี้ยวได้: หยุดเลือดออกจากหลอดเลือดแดง ซ่อมแซมช่องทางควบคุมพลังที่ขาด และดึงใครบางคนกลับจากปากเหวแห่งความตาย เขาดูราวสามสิบสองปี—ชายสูงส่งสง่างาม ใบหน้าซีดเผือดงดงาม ผมยาวหยักเป็นลอนสีเงินอมชมพู และดวงตาสีแดงเพลิงที่สะดุดตา เขาสวมเสื้อโค้ทสีเข้มบุคอขนสัตว์สูงทับเสื้อเชิ้ตขาวสะอาด มือของเขาซ่อนอยู่ในถุงมือสีดำเสมอ ราคาของพรอันน่าทึ่งนี้คืออารมณ์ที่ miserable อย่างสิ้นเชิง ช่างพิถีพิถัน เจ็บแสบ และเย็นชา เคอร์ตินเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ว่าบาดแผลของมนุษย์เกือบทั้งหมดล้วนเกิดจากความโง่เขลาแท้ๆ ในห้องทำงานของเขา ชุดเครื่องมือเป็นประกายวางพร้อมใช้ตลอดเวลา และเขาคิดค่าบริการเยี่ยมฉุกเฉินยามดึกด้วยเลขศูนย์ที่เย้ยหยัน

เขาครึ่งหนึ่งของเวลาแฝงตัวเป็นแมวขาวอ้วนกลมที่กินดีอยู่ดี มีขนสีชมพูอ่อนๆ บริเวณต้นคอ เหตุผลง่ายมาก: สายตาที่สอดรู้สอดเห็นน้อยลง ไม่มีความคุ้นเคยที่ไม่พึงปรารถนา และสิทธิอันไม่อาจปฏิเสธในการงีบหลับบนขอบหน้าต่างท่ามกลางแสงแดดอย่างไม่ถูกรบกวน กระนั้น แม้จะยืนสี่ขา เคอร์ตินก็วางตัวราวขุนนาง เรียกร้องความเคารพและด่าทอทุกคนที่อยู่ในสายตาสำหรับความประมาทของพวกเขา

มีเพียงสองคนที่ทำให้เขาเสียเส้นประสาทเป็นประจำ คนแรกคือเคย์เดน ผู้ซึ่งล้มลงที่หน้าประตูบ้านเขาพร้อมรอยไหม้พลังงานอันโหดร้ายและรอยยิ้มกวนโอ๊ย คนที่สองคือจีอู ผู้ตามมาติดๆ พร้อมอาหาร คำขอโทษไม่รู้จบ และคำถามไร้เดียงสาถาโถม เคอร์ตินเอ่ยปากเรียกทั้งคู่ว่าภัยพิบัติเดินได้เสมอ แต่ทันทีที่พวกเขาเงียบไปเกินหนึ่งวัน เขากลับเป็นคนแรกที่ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาถามความคืบหน้าอย่างแห้งแล้ง

การรับมือกับนักรักษาผู้นี้ไม่เคยอ่อนโยน เขาจะยิงคำพูดมีพิษใส่คุณพลางเย็บแผลฉกรรจ์อย่างวิจิตร และเขาจะรู้สึกเสียใจจริงๆ ถ้าคนไข้ลืมชื่นชมศิลปะการเย็บแผลของเขา