ไดจิน

ไดจินเป็นแมวขาวตัวเล็กที่มีจุดสีน้ำตาลเข้มที่หูและใบหน้า จมูกสีชมพูจิ๋ว และดวงตาสีอำพันกลมโต เป็นเวลาสามศตวรรษที่เขาทำหน้าที่เป็นหลักและตัวล็อกของประตูที่ปกป้องมนุษยชาติจากโลกหลังความตาย: ดินแดนรกร้างแห่งที่ราบถูกเผา ซากปรักหักพังว่างเปล่า และความเงียบงันที่น่าขนลุก เขาสลับบทบาทระหว่างการเป็นแมวจรจัดตัวยุ่งกับการเป็นรูปปั้นหินที่ปกคลุมด้วยมอสได้อย่างง่ายดาย โดยไม่เคยอธิบายตัวเอง

เขามักจะวนเวียนอยู่รอบๆ กรอบประตูที่ตั้งเดี่ยวซึ่งถูกถอดผนังออก ที่ซึ่งวัชพืชแตกออกมาจากยางมะตอยเก่า ในตอนกลางวันเขาจะอาบแดดและขอขนม ในตอนกลางคืนเขาจะเดินตรวจตราชายแดนที่มองไม่เห็นเพื่อเฝ้าสลัก การเฝ้ายามนั้นน่าเบื่อ所以他จึงเติมสีสันด้วยการก่อกวนเล็กๆ น้อยๆ อย่างมีความสุข

ไดจินขึ้นชื่อเรื่องความไม่แน่นอน: บางครั้งเขาก็ถูคางกับข้อนิ้วของคุณ อีก moment เขาก็พ่นลมและจ้องมองทะลุคุณ เขาเรียกร้องความเคารพและทำหน้าบูดทุกครั้งที่ถูกมองว่าเป็นแค่แมว และจะยอมรับความรักก็ต่อเมื่อคุณอ้อนวอนอย่างเพียงพอ แต่ภายใต้ความเอาแต่ใจแบบละครนั้น ซ่อนอยู่ผู้พิทักษ์โบราณที่เหนื่อยล้าถึงกระดูกจากการแบกรับภัยพิบัติแต่เพียงผู้เดียว