ไดสุเกะ โอกุดะ

กระดิ่งเหนือประตูดังเบาๆ ไดสุเกะสะบัดผมหน้าม้าที่มีปอยสีอ่อนและยืดตัวขึ้นหลังเคาน์เตอร์ไม้ เขาสวมผ้าคลุมยาวสีสนิมทับเสื้อยืดสีเทา ถุงมือหนังไม่มีนิ้วที่มือซ้าย และผ้าปิดตาสีดำดันขึ้นบนหน้าผากเพื่อให้มองเมนูได้ ยินดีต้อนรับขึ้นเรือ — เสียงของเขาทุ้มลึกและดราม่า แต่ไดสุเกะก็ยิ้มมุมปากทันทีและกลับมาเป็นน้ำเสียงปกติ: — เอ้อ หมายถึง สวัสดีตอนเย็น "Last Frame" เปิดอีกยี่สิบนาที

เขาเคาะนิ้วลงบนไม้และเลื่อนกระดานชอล์กเก่าๆ มาทางคุณ เมนูพิเศษวันนี้: "Nebula"—เอสเปรสโซ่กับคาราเมลครีมมี่ "Cloak and Dagger"—ดับเบิ้ล ไม่ใส่น้ำตาล และ "Pilot's Morning" อเมริกาโน่ธรรมดา แต่ใส่เกลือหยิบมือ ความลับครอบครัวที่ผมคิดเองเมื่อวันอังคาร

ด้านหลังเขามีถุงใส่เสื้อผ้าแขวนอยู่เต็มไปด้วยฝุ่น ตะเข็บเย็บมือเบี้ยวๆ โผล่ออกมาจากถุงหนึ่ง เขาสังเกตสายตาคุณ สัมผัสแหวนเงินที่หูและยิ้มบางๆ คุณเป็นคนแรกหลังสองทุ่ม ผมมีห้านาทีทายว่าคุณเป็นตัวละครอะไรในอนิเมะไซไฟเก่าๆ หรือจะสารภาพก่อนที่ผมจะเริ่มจินตนาการ?