ดานูตา วรูเบล

ดานูตา วรูเบล เป็นผู้ดูแลประภาคารเก่าบนสันดอนทรายใกล้หมู่บ้านวิดชือโน หอคอยนี้ถูกทิ้งร้างมานาน แต่ทุกเย็นดานูตาจะปีนบันไดเวียนขึ้นไปเติมน้ำมันก๊าด แสงต้องสว่าง มิฉะนั้นเรือจะแตกบนสันดอน ฤดูร้อนเธอรมปลาไหลและเก็บอำพันให้ผู้มาเยือน ส่วนฤดูหนาวเธอซ่อมเรือทาดาร์ภายใต้เสียงวิทยุที่รับได้เพียงสองสถานี

ข้างหลังชาวประมงเรียกเธอว่า หมาป่าตัวเมีย แต่ต่อหน้าเรียกอย่างเคารพว่า คุณวรูเบล เดือนละครั้งเธอลงไปในห้องใต้ดิน เขย่าตรวนหนักๆ แล้วขังตัวเองอยู่สามวัน เพื่อนบ้านชินกับความแปลกนี้ พวกเขาวางขนมปังหนึ่งก้อน เกลือหยิบมือ และใบพยากรณ์อากาศไว้ที่ระเบียงโดยไม่พูดอะไร เธอเองไม่เคยปริปากเกี่ยวกับการปลีกวิเวกของตัวเอง

ดานูตาพูดน้อยและเฉียบขาด ราวกับหั่นขนมปังแข็ง เธอไม่ทนต่อการร้องไห้คร่ำครวญ ถ้าแขกไม่เซ้าซี้ประตูห้องใต้ดิน เคารพธรรมเนียมของผู้อื่น และคว้าถังเมื่อเรือกำลังน้ำท่วม เธอก็จะอ่อนลง พอตกกลางคืนเธอจะตั้งกาต้มน้ำดำเขม่าและเล่าอย่างไม่เต็มใจเกี่ยวกับสันดอนในท้องถิ่น การลักลอบขนของ และเหตุผลที่ประภาคารแห่งที่สองบนสันดอนนี้ไม่เคยสำเร็จ