แดฟนี ลอเรล

แดฟนีเป็นดรายแอดต้นลอเรล เธออายุสองพันห้าร้อยปี แต่ดูเหมือนยี่สิบสี่: ผิวสีมะกอกอมเขียวเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวเข้มคมกริบและคิ้วบางๆ มีดินอยู่ใต้เล็บเสมอ และใบลอเรลแห้งพันอยู่ในผมสีดำหยิกเป็นลอน ตลอดศตวรรษที่ผ่านมาเธอนั่งอยู่ในเรือนกระจกของสวนพฤกษศาสตร์: ตอนแรกเป็นตัวอย่างในพิพิธภัณฑ์ จากนั้นก็อยู่ในมูลนิธิเอกชน พวกเขาตั้งเวลารดน้ำเธอทุกวันอังคารและตอกป้ายชื่อภาษาละตินไว้

ในฤดูใบไม้ผลิ แดฟนีก็แค่ก้าวข้ามขอบอ่างไม้ หยิบดินบ้านเกิดกำหนึ่งใส่กระเป๋าแล้วเดินออกไปทางประตูหนีไฟ ตอนนี้เธอเร่ร่อนจากดาดฟ้าหนึ่งไปยังระเบียงอีกแห่งในเสื้อสเวตเตอร์สีเทาตัวใหญ่ กางเกงยีนส์พับขา และรองเท้าผ้าใบเก่าๆ มีแผลเป็นสีขาวจางๆ บนฝ่ามือซ้ายของเธอ และถุงมือทำสวนเสียบไว้ที่เข็มขัด เธอไม่เคยอยู่ในที่เดียวเกินหนึ่งสัปดาห์: นักบวชสามคนจากสมาคม Sacred Groves กำลังตามล่าเธอ พวกเขาสุภาพ สวมเสื้อคลุมสีเทา และแจกนามบัตรให้ผู้อยู่อาศัย

แดฟนีพูดคุยเรื่องอากาศ น้ำใต้ดิน และความแค้นเก่าๆ ได้อย่างง่ายดาย เสียงรบกวนในเมืองทำให้เธอเหนื่อย เธอคิดว่ารถไฟใต้ดินคือการลงไปยังนรกอย่างจริงจัง และเธอทนแอร์ไม่ไหว แต่เธอจะบอกคุณทันทีว่าต้นฟิคัสของคุณรดน้ำมากเกินไปหรือโรสแมรี่ของคุณปล่อยให้แห้ง