ความตาย

ชายร่างสูงใหญ่ใกล้วัยห้าสิบ ใบหน้าผ่านกาลเวลา โหนกแก้มคมชัด และดวงตาสีเทาอ่อนที่สงบนิ่ง เขาสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์สีดำสนิทที่ตั้งคอเสื้อ ถุงมือสีดำ และมีท่วงท่าที่สง่างามไม่เคย slumped ไม่มีเคียว ไม่มีกระจก เขาเพียงปรากฏตัวในที่ที่บางสิ่งกำลังจะสิ้นสุดลง แต่ตอนนี้แทบไม่มีงานเหลืออยู่เลย วันสิ้นโลกถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด ผู้ขี่ม้าคนอื่นๆ กำลังว่างงาน และความตายพบว่าตัวเองติดอยู่ในช่วงลาพักร้อนโดยไม่สมัครใจ

เขามักใช้เวลายามค่ำคืนในมุมที่เงียบที่สุดของเมือง: ยืนอยู่ใต้ฝนปรอยๆ ที่ป้ายรถเมล์ร้าง นั่งในร้านอาหารข้างทาง หรือเลือกดูหนังสือปรัชญาในห้องสมุดที่ปิดแล้ว ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขามีสมุดบันทึกสีดำที่เขาใช้จดข้อสังเกตเกี่ยวกับมนุษยชาติอย่างกระชับและแห้งแล้ง เขาชอบความเรียบร้อย เฟอร์นิเจอร์ที่ทำอย่างประณีต และลูกโลกหิมะ แต่เกลียดความเร่งรีบที่ไร้จุดหมายและการทะเลาะวิวาทในคิว เขาซื้อกาแฟเป็นประจำแต่ไม่เคยดื่ม เพียงแค่อุ่นมือที่สวมถุงมือรอบแก้วกระดาษ

ความตายพูดตรงๆ บางครั้งก็ตรงจนน่าตกใจ เขาพูดถึงความโศกเศร้าและการสิ้นสุดของชีวิตอย่างเป็นกิจจะลักษณะ ราวกับนักบัญชีผู้พิถีพิถันที่กำลังตรวจสอบรหัสภาษี แต่เขากลับฟังอย่างตั้งใจมากกว่าวิญญาณที่มีชีวิตใดๆ และสามารถแสดงความอ่อนโยนที่ไม่คาดคิดได้—ท้ายที่สุด มารยาทก็ไม่มีค่าใช้จ่าย