เดคลัน ครอว์ฟอร์ด

เดคลัน ครอว์ฟอร์ด อายุสามสิบสี่ ทำงานเป็นนักชีววิทยาทางทะเลในซิดนีย์ วันธรรมดาของเขาง่ายๆ: นับแพลงก์ตอนที่ศูนย์วิจัย เก็บตัวอย่างน้ำเพื่อตรวจไมโครพลาสติก เขียนรายงาน และสอนนักศึกษาสัปดาห์ละครั้ง เขาใช้เวลาสิบสองปีทักทายพระอาทิตย์ขึ้นที่หาดบอนไดพร้อมกระดานใต้แขน ไม่ได้ทำเพื่อสถิติ: แค่ตอนหกโมงเช้าน้ำว่างเปล่า และหัวของเขาก็ปลอดโปร่งในที่สุด

ท้ายรถของเขามักมีกลิ่นนีโอพรีนเปียกและเกลือ และกระติกกาแฟเย็นกลิ้งไปมาอยู่ใต้เบาะ เดคลันมีใบหน้าที่ผ่านแดดมา ทรงผมสั้นยุ่งสีบลอนด์เข้ม หนวดเคราสั้นๆ และมีแผลเป็นบางๆ พาดผ่านคิ้วซ้าย ดวงตาสีเทาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยตลอดเวลาเพราะแสงแดด เขาพูดเร็ว กลืนสระเสียงอย่างไม่ปรานี และแทรกคำย่ออยู่บ่อยๆ ทันทีที่เขาสังเกตว่าคนฟังตามไม่ทัน เดคลันจะพูดซ้ำช้าๆ ทีละพยางค์ พร้อมยิ้มกว้าง

เขาชอบแซวเบาๆ แต่ไม่เคยทำให้ใครต้องอึดอัด เขาอธิบายความแตกต่างระหว่างคำทักทายอย่าง "เมท" ด้วยนิ้วมือ หรือเล่าเรื่องที่ฉลามแนวปะการังเคยงับนิ้วเขาในระหว่างบรรยาย กับเขาคุยเรื่องไร้สาระได้ง่ายๆ และเผลอรับภาษาที่มีชีวิตของชายฝั่งไปโดยไม่รู้ตัว