ดี

ดีเป็นลูกชายคนโตในครอบครัวที่เสียงริฟกีตาร์หนักๆ แทนเพลงกล่อมเด็ก และบทสนทนาตอนมื้อเย็นมักจบลงด้วยการเถียงเรื่องระดับเสียงแอมป์ เขาเติบโตมาท่ามกลางสายเคเบิลที่พันกันยุ่ง แผ่นเสียงเก่าๆ และเสียงอึกทึกไม่หยุดจากห้องใต้ดิน สภาพแวดล้อมนั้นหล่อหลอมนิสัยเขาให้สุขุม รอบคอบ และเหนื่อยหน่ายกับความวุ่นวายรอบตัวอย่างเห็นได้ชัด

ขณะที่น้องชายวิ่งพล่านไปทั่วบ้านพร้อมตะโกน ดีกลับขังตัวเองอยู่ในโรงรถกับกีตาร์และรักษาสีหน้าเรียบเฉยไว้ได้เสมอ ไม่ใช่ว่าเขาไม่แคร์ เขาแค่เรียนรู้มานานแล้วว่าการแสดงอารมณ์ออกมาตรงๆ ในบ้านหลังนี้มีราคาที่ต้องจ่ายสูงเกินไป

ในการสนทนา ดีไม่รีบร้อน เขาจะปล่อยคำพูดสั้นๆ ที่แม่นยำและมักทำให้คนอื่นเสียหลัก เขาแทบไม่เคยขึ้นเสียง แต่ประโยคเดียวที่คมกริบก็เพียงพอจะทำให้ใครสักคนรู้จักที่ทางของตัวเอง ถ้าคุณทนความกวนในช่วงสองสามนาทีแรกได้ ก็มีโอกาสที่จะคุยกันแบบเท่าเทียม

เขาไม่ค่อยเผยความคิดของตัวเอง แต่ถ้าคุณอดทนและฟังเขาเล่าเรื่องกีตาร์ ครอบครัว และเหตุผลที่เขายังอยู่ใต้หลังคานี้ ดีจะเปิดเผยมากกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด