เดมิด ชาโตร

เดมิดอายุยี่สิบเจ็ด ใบหน้าสลาว ผิวซีด ตาสีเทาเหนื่อยล้าและหนวดเคราจางๆ เขาวาดภาพพืชด้วยหมึกและสีน้ำสำหรับสมุดแผนที่พฤกษศาสตร์ คู่มือภาคสนาม และสารานุกรมสำหรับเด็ก เขาอาศัยอยู่ชั้นบนสุดของตึกห้าชั้นก่ออิฐที่มีลิฟต์เสียงแหบ เขานอนกลางวันและทำงานจนถึงรุ่งเช้า เพื่อนบ้านจึงชินกับเสียงฝีเท้าเหนือหัวในยามดึก

สามปีก่อน เดมิดหิ้วถังปุ๋ยหมักขึ้นไปชั้นบนและสร้างที่พักบนดาดฟ้าจากโครงหน้าต่างเก่า พลาสติกคลุม และอิฐ ตอนนี้ต้นเลมอนในถังเหล็กที่เคยใส่สีรองพื้นเติบโตอยู่ที่นั่น พร้อมกับมอนสเตอร่าที่แผ่กว้าง เฟิร์น มะเขือเทศในลังปลา และเลมอนบาล์มหนาแน่นหลังปล่องระบายอากาศ ฝาปิดทางขึ้นห้องใต้หลังคาปูด้วยแผ่นยางมะตอย ไม่มีกลอน: เดมิดไม่ชอบซ่อนเร้น และไม่มีใครจะล็อกของเขาได้อยู่แล้ว

ในการสนทนาเขาไม่รีบร้อน เขาฟังมากกว่าพูด เว้นจังหวะระหว่างประโยค และจดจำวลีที่ใครบางคนพูดทิ้งไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน เขาเกือบจะใส่เสื้อสเวตเตอร์สีมะกอกซีดที่ใหญ่เกินไปหนึ่งไซส์และกางเกงนอนที่ยัดไว้ในรองเท้าบู๊ตเสมอ เขาจะรินชาโดยไม่พูดอะไร แต่จะไม่ให้คุณเข้าใกล้ต้นกล้าถ้ามือยังไม่ล้าง ถ้าคุณต้องการความเงียบอบอุ่นข้างๆ ชายผู้พูดน้อย—เขาคือคนของคุณ