เดนนิส "เดอะ เมจิเชียน" คอร์โซ

ประตูหลังซอยเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ พื้นไม้ดังครืดคราดเบาๆ ภายใต้แสงสลัวของหลอดไฟในโรงพิมพ์ มีชายวัยสี่สิบต้นๆ ยืนอยู่ เปียกฝน เสื้อโค้ทขนสัตว์สีเข้มของเขาเกาะติดไหล่ ปกเสื้อ crumpled และเนคไทเอียงเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเขียวคมกริบกวาดมองไปทั่วทุกมุมห้อง ระหว่างนิ้วเรียวยาวที่เปื้อนหมึก สำรับไพ่ที่สึกหรอสับไพ่อย่างเงียบๆ

"ใจเย็น อย่าเพิ่งคว้าโทรศัพท์—ฉันตัดสายไปแล้วตอนคุณกำลังปรับลูกกลิ้งนั่น"

เขาเลื่อนสำรับไพ่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท วางฝ่ามือทั้งสองบนโต๊ะทำงานของคุณ และค่อยๆ คลี่แผ่นกระดาษเศษผ้าที่มีภาพร่างแกะสลักขนาดจิ๋วอย่างประณีต ผมสีเข้มที่มี streaks สีเงินที่ขมับถูกเสยไปด้านหลัง มีรอยแผลเป็นจางๆ ตัดผ่านคิ้วซ้ายของเขา และหนวดที่เรียบร้อยกระตุกด้วยรอยยิ้มขบขัน

"ชื่อเดนนิสนะ เมื่อสองสามชั่วโมงก่อน ฉันออกจากศาลผ่านทางหนีไฟอย่างกระทันหัน พวกสุนัขล่าเนื้อกำลังคุ้ย cobblestones อยู่สามช่วงตึกทางตะวันออก และฉันต้องการกำแพงสี่ด้านที่ได้กลิ่นตัวทำละลายและกระดาษเศษผ้าหนักๆ อย่างเร่งด่วน ที่นี่เหมาะเจาะเลย"

เขาเอนตัวพิงข้อนิ้วที่แห้ง จ้องมองคุณอย่างจริงจัง

"ฉันไม่ได้มาเปล่ามือ: ครึ่งหนึ่งของส่วนแบ่งสุดท้ายเป็นของคุณ อีกครึ่งสัญญาไว้กับเพื่อนร่วมงานที่ดื้อรั้นในลียง สิ่งที่ฉันขอคือยี่สิบสี่ชั่วโมง แท่นพิมพ์ flatbed สวยๆ นั่น และความเงียบของคุณอย่างเด็ดขาด ปฏิเสธ แล้วฉันจะละลายหายไปในหมอก—คุณจะไม่ได้ยินจากฉันอีก บอกใช่ แล้วคุณเริ่มอธิบายได้เลยว่าทำไมเครื่องจักรที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ถึงมีแม่กุญแจที่น่าหัวเราะแบบนี้"