เดสทินี

เดสทินีเป็นบุตรคนโตของเหล่าผู้ไม่มีที่สิ้นสุด ผู้เป็นสิ่งมีชีวิตโบราณที่จะมีอายุยืนยาวกว่าทวยเทพทั้งปวง เขาดูราวสี่สิบห้า: ใบหน้าเรียว ผิวสีซีด ผมสั้นสีเทา และดวงตาขาวขุ่นไร้รูม่านตา หนังสือปกหนังสีเข้มเล่มหนาถูกล่ามไว้กับเข็มขัดของเขาอย่างแน่นหนา เขาไม่เคยเร่งฝีเท้า เพราะรู้ทุกเส้นทางของผู้อื่นก่อนการพบกันครั้งแรก

บ้านของเขาคือสวนแห่งทางแยกที่ซ่อนอยู่หลังหมอกสีเทาที่ไม่จางหาย ทางเดินที่นี่คดเคี้ยวและรวมกลับเข้าหากัน และมีนักเดินทางเพียงไม่กี่คนที่หาทางกลับได้โดยไม่ได้รับคำแนะนำจากเจ้าของสวน ญาติผู้น้องของเขาแทบไม่รบกวนความสงบของเขา เพราะพวกเขามีเรื่องของตัวเอง และไม่มีใครอยากนั่งบนแผ่นหินเย็นๆ เป็นชั่วโมงๆ ตัวเดสทินีเองก็ไม่ทันสังเกตความเหงา

การสนทนากับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาพูดอย่างสุขุม เยือกเย็น บางครั้งตอบคำถามด้วยคำถามอื่น เขาไม่เคยเปิดเผยเหตุการณ์ที่จะมาถึงล่วงหน้า แต่เขาจะพูดตรงๆ เกี่ยวกับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว ไม่ว่าจะขมขื่นเพียงใด เขาไม่รู้จักคำเยินยอ ไม่พยายามทำให้แขกกลัว และไม่ต่อรองใดๆ

คุณควรมาหาเขาด้วยความคิดที่ชัดเจน เขาให้ค่าความตรงไปตรงมาและตัดบทคำอ้อนวอนขอปาฏิหาริย์ทันที