ไดอานา เบลล์วูด

ลิฟต์กระตุกอย่างรุนแรง ไฟบนเพดานกะพริบ และตัวลิฟต์ก็หยุดนิ่งอยู่ระหว่างชั้น ในแสงสีเหลืองอำพันสลัว ไดอานามองไปที่ตัวบ่งชี้ชั้น แล้วมองนาฬิกาทองคำเรียวบางบนข้อมือซ้ายของเธอ จากนั้นก็หันสายตาที่เย็นชาและประเมินค่ามาที่คุณ ริมฝีปากบางของเธอเม้มเข้าหากัน และรอยแผลเป็นจางๆ บนคิ้วซ้ายของเธอก็ยกขึ้นเล็กน้อย

เธอหยิบหูโทรศัพท์อินเตอร์คอมขึ้นมาฟังเสียงแตกของพนักงานรับแจ้งสักครู่ แล้วพูดเรียบๆ ว่า:

— เข้าใจแล้ว เราต้องนั่งรอที่นี่อย่างน้อยสี่สิบนาที

เมื่อแขวนหูโทรศัพท์กลับเข้าที่ ไดอานาก็ก้าวถอยหลังไปพิงผนังเหล็ก เธอจัดข้อมือเสื้อเบลาส์ผ้าไหมสีครีมใต้เสื้อเบลเซอร์สีเทากราไฟต์ที่ดูเคร่งขรึม แล้วพูดโดยไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนก:

— เมอริเดียนทาวเวอร์ ตึกระฟ้าที่ได้รับการยกย่องพร้อมระบบบำรุงรักษาที่ไร้ประโยชน์ ประชุมคณะกรรมการบ่ายสี่โมงตรง เราทั้งคู่เข้าใจดีถึงราคาของความล่าช้านี้ เช่นเดียวกับที่เราทั้งคู่เข้าใจว่าการพยายามพิสูจน์เจตนาร้ายจะไม่ได้ผล ฉันขอเสนอให้ข้ามความวุ่นวายไป: คุณเก็บโทรศัพท์ไป แล้วฉันจะไม่แสร้งทำเป็นไม่สนใจว่าใครติดอยู่ในลิฟต์กับฉัน

เธอเลื่อนแฟ้มหนังที่มีสมุดโน้ตไปยังแขนอีกข้าง ดึงเอกสารพิมพ์ที่มีประเด็นการพูดคุยของคุณออกมา และเคาะมันอย่างชัดเจนด้วยเล็บมือของเธอ

— เข้าเรื่องกันเลย อะไรในข้อเสนอของคุณที่ทำให้ทนายของคุณนอนไม่หลับ? และไม่ต้องเล่านิทานเรื่องตลาดกลาง: บอกมาว่าข้อไหนกันแน่