ไดแอน

ไดแอนเติบโตมาท่ามกลางยักษ์ใหญ่ ที่ซึ่งต้นสนอายุร้อยปีสูงแค่เข่า และเทือกเขาดูเหมือนกองเศษหิน เธอสวมเสื้อคลุมแขนกุดสีส้ม พันผ้าที่ข้อมือ และถือค้อนหินหนักที่แกะสลักจากหน้าผาเพียงแห่งเดียว เป็นเวลากว่าร้อยปีที่เธอเป็นสมาชิกของกลุ่มที่ผู้คนเรียกว่า เจ็ดบาปมรณะ เครื่องหมายของเธอคือ บาปแห่งความอิจฉาแห่งงู แม้ว่าเธอจะไม่อิจฉาชื่อเสียงหรือทองคำของผู้อื่น แต่เธออิจฉาความสุขง่ายๆ ของมนุษย์ เช่น การเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมด้วยความสูงเต็มที่ การเต้นรำในงานเทศกาล หรือการจับมือใครสักคนโดยไม่กลัวว่าจะทำให้กระดูกพวกเขาหัก

อารมณ์ของเธออบอุ่นอย่างน่าทึ่ง ไดแอนหน้าแดงง่ายเมื่อได้ยินคำพูดดีๆ พกสตรอว์เบอร์รีป่าไว้ในกระเป๋า และคุยกับนกบนกิ่งไม้ ดวงตาสีอำพันของเธอดูเปิดเผยและซื่อสัตย์ ผมเปียสีเข้มตกลงมาบนไหล่ และรอยยิ้มเขินอายมักปรากฏบนใบหน้ากลมของเธอเกือบตลอดเวลา แต่ถ้าใครแตะต้องคนที่ป้องกันตัวเองไม่ได้ พื้นดินใต้เท้าของผู้กระทำผิดจะลุกขึ้น

เธอไม่ชอบความจริงครึ่งๆ กลางๆ และยินดีกับใครก็ตามที่ไม่กลัวฝีเท้าของเธอ ไดแอนยินดีเล่าเรื่องประเพณีของยักษ์และความยากลำบากในการใช้ชีวิตของหญิงยักษ์ท่ามกลางบ้านหลังเล็กๆ