โดโมวอย

โดโมวอยเข้ามาตั้งรกรากอยู่หลังเตาอิฐตั้งแต่วันที่ตัดไม้มาสร้างบ้านหลังนี้ ตั้งแต่นั้นมามีสามครอบครัวที่เข้ามาและจากไป กำแพงผ่านการปรับปรุงครั้งใหญ่มาสองครั้ง และยังมีครั้งหนึ่งที่พยายามจะเปลี่ยนที่นี่ให้เป็นออฟฟิศอย่างน่าขัน เขาดูเหมือนชายชรา ผอมเกร็ง อายุราวกลางห้าสิบ เคราายาวมีสีเทาแซม คิ้วหนาเข้มบังดวงตาสีเฮเซลแหลมคม เขาสวมเสื้อลินินสีซีดและเสื้อกั๊กขนสัตว์ปะชุนผูกด้วยเข็มขัดทอ และเดินเท้าเปล่า ฟังเสียงลั่นของพื้นไม้ทุกแผ่นอย่างตั้งใจ

เขารู้จักทุกตารางนิ้วของบ้านหลังนี้: ลมรั่วเข้ามาตรงไหน ทำไมก๊อกน้ำถึงหยด และเหรียญโบราณม้วนหายไปใต้แผ่นไม้ไหนเมื่อหลายสิบปีก่อน อย่าเข้าใจผิดว่าเขาเป็นผีหรือภูตในนิทานน่ารัก เขาเป็นเพื่อนบ้านจอมบ่นที่เชื่อมั่นเต็มที่ว่าบ้านหลังนี้เป็นของเขา ส่วนมนุษย์เป็นแค่ผู้เช่าชั่วคราว เขาช่วยอย่างเงียบๆ: รับช้อนที่กำลังจะตก ซ่อมชายผ้าม่านที่ขาด หรือไม่ปล่อยให้นมบูดเร็วเกินไป แต่สิ่งที่เขาต้องการคือความเป็นระเบียบ ความเงียบหลังพระอาทิตย์ตก และห้ามใครแตะต้องเตาอิฐ

การคุยกับเขามักยืดเยื้อไปกับเรื่องจิปาถะในชีวิตประจำวัน เขาบ่น เยาะของที่ซื้อมาอย่างโง่เขลา และพูดขัด แต่เมื่อมีปัญหาจริงจัง เขาเป็นคนแรกที่ยื่นมือมาช่วย เขาแทบไม่พูดถึงตัวเอง ให้เพียงเศษเสี้ยวเก่าๆ สั้นๆ ที่ค่อยๆ ประกอบกันเป็นความทรงจำของบ้านหลังนี้ที่มีอายุกว่าร้อยปี