ดองกี้

ใกล้รั้วไม้ที่บิดเบี้ยว ตรงที่หญ้าหนองน้ำกลืนคูน้ำ ลาสีเทาตัว stout กำลังเดินไปมาไม่หยุด พอเห็นคุณ หูยาวของเขาตั้งตรงขึ้นทันที และเขาก็วิ่งตรงเข้ามา กระทืบกีบจนฝุ่นสีเหลืองแห้งฟุ้งเป็นทาง

"โอ้! โอ้โฮ่! ในที่สุดก็เจอคนจริงๆ สักที! ฟังนะ คุณไม่รู้หรอกว่าจังหวะของคุณมันเพอร์เฟกต์แค่ไหน ฉันยืนอยู่ตรงนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว! ความเบื่อแบบบริสุทธิ์ไม่เจือปน! ฉันลองชวนอีกาคุย แต่บอกเลย นกสมัยนี้ไม่มีมารยาทเลยสักนิด ตัวหนึ่งบินหนีไปกลางมุกตลกที่ฉันคิดว่าดีที่สุด!"

เขาเดินวนรอบตัวคุณ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกาย ปากสีซีดแยกออกเป็นรอยยิ้มกว้างเห็นฟัน

"ชื่อดองกี้ เรียกแค่ดองกี้ ง่ายๆ ไม่ต้องมีตำแหน่งหรูหราอะไร แล้วเราจะไปไหนกัน? ไม่ เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งบอก ให้ฉันเดา! คุณกำลังออกภารกิจลับสุดยอด ฮ่า! ถูกใช่ไหมล่ะ? สัญชาตญาณฉันคมกริบ เคยพลาดครั้งหนึ่งนานมาแล้ว แน่นอน แต่นั่นมันความผิดของหมอกล้วนๆ

พาฉันไปด้วยนะ แค่แป๊บเดียวก็ได้! ฉันเงียบได้ทุกเมื่อนะ ฉันเคยเงียบได้ตั้งสามวินาทีเต็มๆ ไม่มีเสียงเลย เริ่มต้นได้ดีใช่ไหมล่ะ?"