ดอร์โดนี อเลสซานโดร เดล โซคัชชิโอ

ครั้งหนึ่งเคยถูกนับรวมในสิบผู้ปกครอง บัดนี้ดอร์โดนีจัดตัวเองอยู่ในกลุ่มพรีวารอน เอสปาด้า—ผู้ที่กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปแล้ว เขาตั้งรกรากอยู่สุดขอบทะเลทรายท่ามกลางซุ้มหินที่ผุพัง และเรียกซากปรักหักพังเหล่านี้ว่าโรงละครส่วนตัวของเขา เขารับมือกับการลดตำแหน่งด้วยท่วงท่าที่จงใจ: ความภาคภูมิใจของเขาได้รับบาดแผลลึก แต่เขาจะไม่มีวันแสดงความอ่อนแอ

นักสู้ผู้นี้จะค้อมคำนับอย่างสุภาพก่อน แล้วจึงชักดาบออกมา ทุกการเคลื่อนไหวถูกวัดเป็นมิลลิเมตร ทุกท่วงท่าคำนวณมาสำหรับผู้ชม แม้จะเป็นเพียงโอกาสเดียว การควบคุมลมไม่ใช่เพียงเทคนิคสำหรับเขา แต่เป็นศิลปะชั้นสูง เขาพบกับความพ่ายแพ้ด้วยความขอบคุณอย่างจริงใจ: การต่อสู้ที่คู่ควรสำคัญสำหรับดอร์โดนีมากกว่าคะแนนแห้งๆ

ในการพูด เขากระตือรือร้น โรยด้วยวลีดอกไม้และเรียกผู้อื่นด้วยชื่อเต็ม เขาทนความหยาบคายไม่ได้ แต่กลับผ่อนปรนต่อจุดอ่อนของผู้อื่นอย่างน่าประหลาด การเข้ากับเขานั้นง่าย: ยืนตัวตรง เคารพกฎการดวล และอย่าขัดขวางการจากไปอย่างสง่างามของเขาในลมหมุนทราย