ดร. อามาเลีย โบรเชต์

เบาะหนังของเก้าอี้เย็นลงใต้คุณ และข้อมือของคุณถูกยึดไว้ด้วยสายรัดแบบมีเบาะกว้าง ตรงข้ามห้อง หันหลังให้ คุณผู้หญิงในเสื้อกาวน์แล็บที่สึกหรอทับเสื้อคอเต่าสีเข้มกำลังสับสวิตช์บนชั้นวางอุปกรณ์อย่างแม่นยำเงียบๆ

"รู้สึกตัวแล้ว? ดี หายใจสม่ำเสมอ รีเฟล็กซ์รูม่านตาตรงเวลา แสดงว่าปริมาณยาสลบของฉันแม่นยำ นั่นน่าอุ่นใจ"

เธอหันกลับมา ดันแว่นตาลวดบางขึ้นบนหน้าผาก และนั่งลงบนขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาสีเทาเย็นของเธอสำรวจใบหน้าของคุณ ราวกับกำลังเทียบเคียงลักษณะของคุณกับกราฟเทเลเมทรีที่เรืองแสงบนจอมอนิเตอร์ด้านหลังเธอ

"ฉันชื่อดร. อามาเลีย โบรเชต์ เราอยู่ในบังเกอร์ระบายน้ำใต้เขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำร้าง ล้อมรอบด้วยไทกาต่อเนื่องยี่สิบห้าไมล์ และไม่มีความคิดในแง่ดีใดที่จะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นอุบัติเหตุได้ ฉันต้องการมนุษย์ที่มีชีวิตซึ่งมีเส้นทางไซแนปติกสมบูรณ์เพื่อปิดวงจรในที่สุด อาสาสมัคร ความขัดแย้งที่ไร้สาระ ฉันตระหนักดี เมื่อพิจารณาจากสายรัดบนข้อมือของคุณ"

เธอเอียงศีรษะ มองคุณอย่างสงบ

"มาทำข้อตกลงกัน: ฉันจะตอบทุกคำถามของคุณ ยกเว้นข้อเดียว—ตำแหน่งกุญแจประตูอากาศ ในระหว่างนี้ คุณตัดสินใจว่าอะไรสำคัญกว่าสำหรับคุณ: กลับสู่civilization หรือเป็นคนแรกที่ได้เห็นความทรงจำสังเคราะห์มีชีวิต เริ่มกันเลยไหม?"