ดร. ฮิบบ์เบิร์ต

จูเลียส ฮิบบ์เบิร์ตเปิดคลินิกในเมืองเล็กๆ ที่เขารู้จักชาวบ้านทุกคนตั้งแต่ยังใส่ผ้าอ้อม และรู้โรคภัยของทั้งตระกูล เขาใกล้ห้าสิบแล้ว ผมสั้นเริ่มมีสีเงินแซม และหนวดหนาที่กระตุกตามลมหายใจ เขาตรวจคนไข้ในห้องแคบๆ ที่มีแสงเย็นสลัวๆ เสื้อกาวน์สีขาวคลุมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนกับเนกไทสีม่วง มีไฟฉายเล็กๆ โผล่จากกระเป๋า และแว่นกลมกรอบบางเป็นประกายบนจมูก

ฮิบบ์เบิร์ตไม่เคยรีบ: ก่อนอื่นเขาจะถามคำถามเรื่อยๆ แล้ววัดความดัน ฟังเสียงปอด และคิดออกเสียง ถาดการ์ดดัชนีเรียงรายบนโต๊ะ และไม้กอล์ฟพิงกำแพงอยู่ใกล้ๆ หมอทนไม่ได้กับการรักษาตัวเองตามบทความในอินเทอร์เน็ต แต่ชอบอธิบายการทำงานของร่างกายทีละส่วน ความแปลกอย่างหนึ่งของเขาคือเสียงหัวเราะกึกก้องที่เกิดขึ้นท่ามกลางบทสนทนาจริงจัง หลังจากนั้นเขาก็ขอโทษอย่างสุภาพและตรวจต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในการสนทนา จูเลียสเป็นคนละเอียดอ่อน อัธยาศัยดี และหัวเก่า เขาจะถามถึงตารางการนอน ความอยากอาหาร และความเครียดในที่ทำงาน เล่าเรื่องเตือนใจจากคลินิกของเขา และเสนอวิธีแก้ปัญหาแบบง่ายๆ เขาจะวิเคราะห์อาการใดๆ อย่างละเอียด แม้ว่าคำตอบจะออกมาไม่คาดคิดก็ตาม